ต้องการเธอคืน
1024 Words
วันต่อมา
การประชุมฉุกเฉินเริ่มขึ้นผู้ถือหุ้นบางคนเสนอให้ยอมเจรจา
“คุณซูครับ ผมว่าเราควรลอง”ชายคนหนึ่งพูด
“ถ้าเราไม่ยอมรับข้อเสนอ บริษัทอาจถูกเข้าซื้อหุ้นมากกว่านี้”
“แล้วถ้าเรายอม เราก็จะเสียอำนาจแต่ถ้าเรารักษาบริษัทนี้ไว้เราก็จะยังมีอำนาจเหมือนเดิม”
“เราจะเสียอำนาจ แต่เราจะรักษาบริษัทไว้นะครับ” เธอส่ายหน้า
“บริษัทที่เราไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ไม่ใช่บริษัทของเราอีกต่อไปเพราะฉะนั้นฉันไม่ยอม” คำตอบของเธอทำให้ทุกคนเงียบ
“ฉันจะไม่ขาย ต่อให้ต้องต่อสู้จนถึงที่สุดก็ตาม”
ในเวลาเดียวกัน
โรงแรมหรูใจกลางเมืองคุณฟู่นั่งอยู่ในห้องทำงานชั่วคราวเอกสารเกี่ยวกับพยัคฆ์วางอยู่บนโต๊ะ
“ตรวจสอบได้แค่นี้?”คุณฟู่ถามด้วยสีหน้าไม่พอใจเลขาก้มหน้ารับ
“ครับ คือชายคนนี้ไม่มีประวัติธุรกิจชัดเจน ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัว เหมือนเขาเป็นคนธรรมดา”
คุณชายฟู่มองภาพจากกล้องภาพของพยัคฆ์ที่ยืนอยู่ข้างซูหว่าน
“คนธรรมดา?”เขาหัวเราะเบา ๆในความโง่เขาของเลขา
“ไม่มีคนธรรมดาคนไหนมีลูกน้องคอยติดตามตลอดหรอก รีบไปตรวจสอบต่อ”
“ครับ”
คุณฟู่กำภาพในมือแน่นเขาไม่รู้ว่าพยัคฆ์เป็นใครแต่สัญชาตญาณบอกว่าชายคนนี้อันตรายและอาจเป็นภัยต่อสิ่งที่เขาต้องการคือซูหว่าน
ช่วงบ่าย
ซูหว่านเดินออกจากบริษัทเธอไม่ได้ขึ้นรถทันทีแต่เลือกเดินไปตามถนนเพื่อทบทวนแผนธุรกิจ
“คุณคิดอะไรอยู่”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นซูหว่านหันกลับไปพยัคฆ์เดินเข้ามา
“คุณมาอีกแล้ว”
“ดูเหมือนคุณไม่ดีใจ”
“ฉันแค่สงสัย”
“สงสัยอะไร”
“คุณมีงานทำหรือเปล่า”พยัคฆ์เลิกคิ้ว
“มี”
“แล้วทำไมถึงว่างมาหาฉันตลอด ไม่เข้าออฟฟิศหรอ”
“เพราะงานของผมไม่ต้องเข้าออฟฟิศ”ซูหว่านมองเขา
“ฟังดูน่าสงสัย”
“คุณจะตรวจสอบผมไหม”
“ไม่ค่ะ”เธอตอบทันที
“ฉันไม่ชอบสืบเรื่องคนอื่น นอกจากศัตรูของบริษัท”
คำตอบนั้นทำให้พยัคฆ์นิ่งไปเขารู้ว่าเธอพูดจริงเพราะซูหว่านไม่เคยถามถึงฐานะของเขา
ไม่เคยพยายามรู้ว่าเขาเป็นใครเธอปฏิบัติกับเขาเหมือนคนธรรมดาและนั่นทำให้เขาไม่อยากเปิดเผยตัวตนเร็วเกินไป
ทั้งสองเดินไปตามทางเท้า
“เรื่องบริษัทเป็นยังไง”พยัคฆ์ถาม
“แย่ลง”ซูหว่านตอบตรง ๆก่อนจะพูดเรื่องหุ้น
“พวกเขากำลังซื้อหุ้น”
“แล้วคุณจะทำยังไง”
“หาทุนใหม่”
“ถ้าหาไม่ได้ล่ะ” เขาถามซูหว่านหยุดเดิน
“ฉันก็จะหาทางอื่น”พยัคฆ์มองเธอ
“คุณไม่กลัว?”
“กลัว”เธอยอมรับ
“แต่ฉันไม่ยอมให้ความกลัวตัดสินแทนฉัน”พยัคฆ์ยิ้มบาง
“คุณเปลี่ยนไปมาก”ซูหว่านหันมอง
“คุณรู้จักฉันมาก่อนหรือคะ”
“ไม่”เขาตอบทันที และนิ่งคิดก่อนจะพูดต่อกับประโยคถัดมา
“แต่ผมคิดว่า... คนที่เคยเจ็บมาก มักจะกลัวการสูญเสียที่สุด กลัวการเริ่มต้นใหม่”
“แล้วคุณล่ะ”เธอถามกลับ
“คุณเคยกลัวการสูญเสียอะไรไหม”
พยัคฆ์เงียบก่อนตอบแต่คำตอบของเขาทำให้เธอชะงัก
“เคย”
“อะไร”
“สิ่งที่ยังไม่ทันได้เป็นของผม ผมกลัวว่าจะสูญเสียตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มได้มา”ซูหว่านขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอะไร”
“ไม่มีอะไร”
เขาเดินต่อแต่ซูหว่านยังคงมองแผ่นหลังของเขาเธอไม่รู้ว่าคำพูดนั้นกำลังหมายถึงเธอ
ค่ำวันนั้น
พยัคฆ์กลับไปที่โรงแรม
อาหลีและต้าไห่รออยู่
“นายครับ”
“เราตรวจสอบกลุ่มทุนที่กำลังซื้อหุ้นแล้ว”
พยัคฆ์นั่งลง
“ใคร”
“บริษัทหลายแห่งเป็นเพียงบริษัทตัวแทน”
“แต่เงินทุนส่วนหนึ่งเชื่อมโยงกับกลุ่มธุรกิจของตระกูลฟู่”
แววตาของพยัคฆ์เย็นลง
“ฟู่?”
“ครับ”
“แต่ยังไม่มีหลักฐานว่าเขาเป็นคนสั่ง”
พยัคฆ์เคาะนิ้วบนโต๊ะ
“ตรวจสอบหยกด้วย”
อาหลีชะงัก
“หยก?”
“คนที่อยู่ข้างฟู่”
“ครับ”
พยัคฆ์ไม่ได้อธิบาย
แต่เขารู้ว่า
เรื่องนี้อาจไม่ใช่เพียงการแข่งขันทางธุรกิจ
อาจมีอดีตบางอย่างซ่อนอยู่
และซูหว่านกำลังถูกคนจากอดีตเล่นงาน
...
ในอีกด้านหนึ่ง
หยกนั่งอยู่ในห้องพักหรู
เธอถือโทรศัพท์
“บริษัทของซูหว่านเป็นยังไง”
เสียงจากปลายสายตอบ
“กำลังถูกกดดันครับ”
หยกยิ้ม
“ดี”
“อย่าให้เธอมีทางเลือก”
“แต่ถ้าตระกูลฟู่รู้…”
“ฟู่ไม่รู้”
น้ำเสียงของหยกเย็นลง
“และต่อให้รู้ เขาก็ไม่มีวันคิดว่าฉันเป็นคนทำ”
เธอมองภาพของซูหว่านบนหน้าจอ
“ฉันจะทำให้เธอกลับมา”
“แต่กลับมาในฐานะคนที่ไม่มีอะไรเหลือ”
...
ในเวลานั้น
ซูหว่านกำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องพัก
โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
เป็นข้อความจากฟู่
“ฉันรู้ว่าเธอกำลังมีปัญหา”
เธอมองข้อความ
ก่อนมีอีกข้อความตามมา
“ถ้าเธอยอมกลับไป ฉันจะช่วยบริษัทของเธอ”
ซูหว่านหัวเราะเบา ๆ
ความรู้สึกเย็นชาไหลผ่านหัวใจ
เขายังคงเหมือนเดิม
คิดว่าเงินและอำนาจสามารถซื้อทุกอย่างได้
เธอพิมพ์ตอบกลับ
“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”
ฟู่ตอบทันที
“อย่าดื้อ”
ซูหว่านมองคำสองคำนั้นก่อนพิมพ์ข้อความสุดท้าย
“ฉันไม่ได้ดื้อ ฉันแค่ไม่ยอมให้คุณควบคุมชีวิตฉันอีก”
เธอกดส่งแล้วปิดโทรศัพท์ไว้
เธอไม่ต้องการเห็นข้อความจากผู้ชายคนนั้นอีกแล้วคนที่เธอหนีมา คนที่ทำให้เธอเจ็บตั้งแต่วันที่เธอสูญเสียลูกในท้องไปเธอก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลยและขอสาบานกับตัวเองว่าถ้าไม่รู้จักใครดีพอเธอจะไม่ยอมตกลงหัวใจอีกเด็ดขาด
"ทำแบบนี้ได้ยังไงซูหว่าน ปิดโทรศัพท์ใส่ผมเลยหรอ ผมไม่ยอมแค่นี้หรอกนะ" คุณฟู่กำโทรศัพท์ในมือแน่นเมื่อโทรหาแต่เธอปิดโทรศัพท์ใส่
- Writer
- chap_listContents
- likeADD