เช้าวันต่อมา ซูหว่านตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่ต่างจากทุกวัน ความทรงจำเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในใจ โดยเฉพาะประโยคที่เธอเป็นฝ่ายเอ่ยชวนพยัคฆ์กินข้าวด้วยกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอมักเป็นฝ่ายรอให้เขาจัดการทุกอย่างให้เสมอ
เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจที่พูดออกไป ตรงกันข้ามกลับรู้สึกดีอย่างประหลาด
บางทีการเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของเธออาจไม่จำเป็นต้องมีคำสัญญาใหญ่โต เพียงแค่มีใครสักคนที่เธออยากชวนให้อยู่ร่วมในช่วงเวลาธรรมดาของชีวิตก็เพียงพอแล้ว
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย ซูหว่านลงมาชั้นล่าง เธอพบพยัคฆ์นั่งอยู่บริเวณห้องอาหาร เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะมีเอกสารกองหนึ่งวางอยู่ข้างกาแฟ แต่ดูเหมือนคนที่นั่งอ่านเอกสารจะไม่ได้มีสมาธิกับมันมากนัก เพราะทันทีที่เธอเดินเข้ามา สายตาของเขาก็เงยขึ้นมอง
“วันนี้ตื่นเร็วนะ”
“เมื่อคืนฉันบอกว่าจะกินข้าวกับคุณนี่คะ”
คำตอบของเธอทำให้มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
