เช้าวันใหม่ของบ้านพยัคฆ์เริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศที่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่ซูหว่านเข้ามาอยู่ที่นี่ บ้านหลังใหญ่ที่เคยเงียบสงบก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม โดยเฉพาะในช่วงเช้าที่ป้าหยีหวาต้องเตรียมอาหารให้คนสองคนแทนที่จะเป็นเพียงเจ้าของบ้านผู้เย็นชาเพียงคนเดียว
ซูหว่านเดินลงมาจากชั้นสองในชุดเดรสสีครีมเรียบหรู ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ เผยใบหน้าสวยหวานที่วันนี้ดูสดใสกว่าทุกวัน
แต่ทันทีที่เธอเดินมาถึงโต๊ะอาหาร เธอก็ต้องหยุดชะงัก
บนโต๊ะมีช่อดอกไม้สีขาวขนาดใหญ่จัดวางอยู่ข้างจานอาหารเช้า และตรงกลางช่อมีการ์ดใบเล็กติดอยู่
ซูหว่านหยิบการ์ดขึ้นมาเปิดอ่าน
“สำหรับคนที่ทำให้บ้านของผมไม่เงียบอีกต่อไป”
เธออ่านจบก็หลุดยิ้มออกมา
“พยัคฆ์…”
“ชอบไหมครับ”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง
ซูหว่านหันกลับไปมอง เห็นพยัคฆ์กำลังเดินลงบันไดมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงขาย
