ช่วงบ่ายของวันนั้น ภายในห้องทำงานของซูหว่านยังคงเต็มไปด้วยเสียงพลิกกระดาษและเสียงแป้นพิมพ์จากเลขาที่กำลังเร่งจัดการเอกสารสำหรับคอลเลกชันใหม่ หญิงสาวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าจริงจัง ต่างหูคู่เล็กที่พยัคฆ์มอบให้เมื่อเช้ายังคงอยู่บนใบหูของเธอ และทุกครั้งที่เธอขยับตัว แสงจากโคมไฟก็สะท้อนกับเม็ดหินเล็ก ๆ จนเกิดประกาย
เจด้านั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและแอบมองเธออยู่นาน ก่อนจะยิ้มออกมา
“ยิ้มอะไรตั้งแต่เช้า”
ซูหว่านเงยหน้าขึ้น
“ฉันยิ้มเหรอ”
“ใช่”
“ไม่เห็นรู้ตัวเลย”
“นั่นแหละที่น่าสงสัย”
เจด้าเท้าคางแล้วมองต่างหูของเธอ
“ตั้งแต่ได้ของขวัญจากคุณพยัคฆ์ เธอดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ”
ซูหว่านก้มมองต่างหูของตัวเอง ก่อนจะเผลอยิ้มอีกครั้ง
“ก็แค่ของขวัญธรรมดา”
“ธรรมดาตรงไหน คนอย่างคุณพยัคฆ์เลือกของให้ด้วยตัวเองนะ”
“เขาบอกว่าเห็นแล้วคิดว่ามันเหมาะกับฉัน”
“แล้วเธอก็ชอบ”
“อืม”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เจด้าหั
