ช่วงบ่ายของวันนั้น ซูหว่านยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของคฤหาสน์พยัคฆ์ แม้จะบอกตัวเองว่าควรมีสมาธิกับงาน แต่ภาพของมือใหญ่ที่จับมือเธอไว้เมื่อครู่กลับวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดเธอก้มมองมือของตัวเองแล้วเผลอยิ้ม
“บ้าไปแล้ว...”
หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะรีบเปิดเอกสารตรงหน้าเพื่อกลบความเขินแต่ยังไม่ทันได้อ่านถึงบรรทัดที่สอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามาเลยค่ะ”
พอประตูเปิดออก พยัคฆ์เดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำผลไม้ในมือ
“พักหน่อยนะ”ซูหว่านเงยหน้าขึ้น
“ฉันเพิ่งทำไปได้ไม่ถึงชั่วโมงเองนะคะ” นี่เขากะจะให้เธอกินไม่หยุดเลยหรือไง
“คุณขมวดคิ้วมาสิบนาทีแล้ว”
“คุณแอบมองฉันเหรอ”
“ครับ”
คำตอบตรงเกินไปทำให้เธอชะงักพยัคฆ์วางแก้วลงบนโต๊ะ
“ดื่มหน่อย”
“คุณไม่ทำงานหรือไงคะ”
“ทำ”
“แล้วทำไมถึงรู้ว่าฉันขมวดคิ้วนานแค่ไหน”
“เพราะห้องผมอยู่ข้าง ๆ”ซูหว่านมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณคอยดูฉันตลอดเล
