หลังจากเหตุการณ์ที่โกดังหมายเลขสิบสองผ่านไป หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตของซูหว่านก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
คืนนั้นไม่ได้มีเพียงความจริงบางส่วนเกี่ยวกับหยกที่เริ่มถูกเปิดเผย หากยังมีความจริงอีกอย่างหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นในหัวใจของเธอ
พยัคฆ์ไม่เคยปล่อยมือเธอไม่ว่าเธอจะเข้มแข็งเพียงใด เขาก็ไม่เคยใช้ความเข้มแข็งของเธอเป็นข้ออ้างที่จะปล่อยให้เธอเผชิญอันตรายเพียงลำพัง
เขาไม่ได้พยายามบังคับให้เธอเชื่อฟัง ไม่ได้สั่งให้เธอหลบอยู่ข้างหลัง และไม่ได้ยื่นมือเข้ามาควบคุมทุกอย่างเหมือนที่ใครบางคนเคยทำกับเธอในอดีตเขาเพียงยืนอยู่ข้าง ๆแล้วพูดกับเธอว่า
“คุณเลือกเองได้ แต่ถ้าคุณไป ผมจะไปด้วย”
คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับฝังลึกอยู่ในใจของซูหว่านตลอดทั้งวันในเวลานี้เธอกลับมาถึงที่พักแล้วห้องพักกว้างขวางเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นส่องอยู่เหนือโต๊ะกลาง ซูหว่านถอดรองเท้าส้นสูงออกอย่างเหนื่อยล้า ก่อนเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาเธอ
