“คุณหนูซู”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
หญิงสูงวัยในชุดแม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
“ดิฉันป้าหยีหวาค่ะ”
ซูหว่านยิ้มให้
“สวัสดีค่ะ”
“นายท่านไม่เคยพาผู้หญิงกลับบ้านมาก่อน”
พยัคฆ์หันไปมอง
“ป้าหยีหวา”
“ค่ะ ๆ ป้าหยุดแล้ว”
หญิงสูงวัยยิ้มกว้างกว่าเดิม
ซูหว่านหน้าแดงเล็กน้อย
พยัคฆ์เห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“พาเธอไปห้องพัก”
“ห้องไหนคะ”
“ห้องรับรอง”
ป้าหยีหวาหันไปมองเขาอย่างรู้ทัน
“ห้องรับรองหรือห้องของนายท่านดีคะ”
“ป้าหยีหวา”
“ค่ะ ป้าไปแล้วค่ะ”
ซูหว่านหลุดหัวเราะออกมา
เป็นครั้งแรกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้
พยัคฆ์มองเธอ
“ขำ?”
“ป้าหยีหวาน่ารักดี”
“เธอพูดมาก”
“แต่ฉันชอบ”
เขาพยักหน้า
“งั้นก็อยู่คุยกับเธอ”
“แล้วคุณล่ะ”
“ผมมีงาน”
ซูหว่านมองเขาเดินจากไป
แต่ก่อนที่เขาจะขึ้นบันได
เธอเรียกไว้
“พยัคฆ์”
เขาหันกลับมา
“ขอบคุณที่บอกความจริงกับฉัน”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
“ไม่ต้องขอบคุณ”
“
