Our Time

Chapter 3 - Song of Sentiments

"I've never seen Benzon exploded to anger, grabe what a petty drama boy..." Tyler expresses his thoughts.

Bumalik na si Tyler sa kaniyang condo at natatawa pa rin nang sigawan siya ni Benzon. Natulog muna si Tyler dahil napagod siya kalalakad.

Nag-eenjoy naman si Kiel at Gyrell sa chicken wings na kinakain nila. Mga ilang saglit ay dumating na si Kyle - ang pinsan ni Kiel.

"Uy bro tara dito!" pag-aya ni Gyrell kay Kyle. "Kumakain na pala kayo..." nagulat na lamang si Kyle. "Ang tagal mo kasi eh..." pagreklamo ni Kiel.

"Sorry na, nagbayad pa ko ng tuition eh..." rason ni Kyle. "Sipag naman!" pang-aasar ni Gyrell. "'Di ka pa ba nagbabayad?" tanong ni Kiel. "Wala pa kong balak..." sagot ni Gyrell.

"Parang baliw 'to! Pasukan na natin sa Thursday huy!" pagpapaalala ni Kiel. "Alam ko... sa Wednesday pa ko magbabayad..." sagot ni Gyrell. "Lakas mo talaga pre!" biro ni Kyle.

Mga ilang saglit pa ay dumating na ang inorder ni Kyle na chicken wings at nakisabay na siyang kumain. "Wow grabe ang sarap!" Kyle praises the food.

"Tapos ayaw niyo pang kumain kanina dito... tsss!" pagsalita ni Gyrell. Nagtawanan silang tatlo at tinuloy ang pagkain nila ng tanghalian.

Paglipas ng isang oras ay gumising na si Tyler. Naghilamos muna siya at umakyat sa rooftop ng condo. Dala-dala niya ang gitara niya at umupo muna siya para itono ito.

"Buti na lang mahangin dito..." a sigh of relief. "If this is an indirect story, it must be me who portrays his character..." nabasa ni Tyler sa isang papel. "Wow, grabe yung hugot!" Tyler exclaimed.

"What if I'm his character? Why should I portray a sad story if I can rewrite everything?" Tyler expresses his thoughts.

"Are you giving hints kung para kanino ang lahat ng ito?" Tyler asks quietly asks himself.

Lumabas ang polaroid picture ni Tyler at Kiel nang hawiin ng hangin ang kaniyang journal kung saan siya nagsusulat ng kanta.

"Ikaw nanaman?!" while Tyler is looking at their picture.

"Gawan kaya kita ng kanta... ito na yung huling beses na gagawin ko 'to for you... you are the person whom I can't have even the end arrives..." Tyler expresses his thoughts habang nag-iisip ng lyrics.

"I don't understand, bakit ang hirap mong gawan ng kanta...?" frustrated si Tyler.

"Kung sisikat pa ang araw bukas, mahahawakan mo pa kaya ang mga kamay ko?" Tyler tries to write down his question.

"Sa isang pagkakamali na hindi ko ninais mangyari, nasira lahat ng pinagsamahan natin... sana kinulong ko na lang yung nararamdaman ko sayo..." Tyler writes down his thoughts after the first question.

"Sana magkaibigan pa rin tayo hanggang ngayon, maling-mali na inamin ko sayo yung totoo... maling-mali nga talaga na nahulog loob ko sa'yo... dahil ngayon nawalan na ko ng taong minamahal, nawalan pa ko ng kaibigan..." Tyler continues in jotting down his thoughts.

"Hindi ko kayang sabihin sayo ito kasi ayokong ma-guilty ka, dahil hindi mo naman ito kasalanan... 'wag kang papasok sa laban ng ibang tao kung hindi ka nila nais isali..." hanggang sa naiyak na lang si Tyler.

"Sabi ko gagawan kita ng kanta, bakit naging diary nanaman 'to?!" naguguluhan na si Tyler sa nangyayari sa kaniya.

"Tyler, you are an amazing person for loving someone whom you can't have! You are a noble person for fighting your love for someone who can't reciprocate the same courtesy!" Tyler ironically speaks for himself.

"Yung aware naman ako pero bakit 'di pa rin ako bumibitiw?" tanong ni Tyler sa sarili niya.

------------------------------------------------------------

"Clock Master?" nagulat si Tyler nang muli silang magkaharap.

"Ako nga ito, Tyler..." pagkumpirma niya. "Ikinagagalak kong makita kitang muli..." pagbati ni Clock Master.

"Opo?" ito na lang ang nasagot ni Tyler dahil sa lalim ng tagalog na narinig niya. "It's nice to meet you again, Tyler..." pagsalin ni Clock Master.

"OHHHHH!!! The pleasure is all mine..." nagets niya na rin sa wakas. "I know why you were here at the beginning of your time, it didn't happen out of nothing... why did you seek for me again?" tanong ni Clock Master.

"Tinatanong niya pa ko eh parang alam naman niya na yung sagot..." bulong ni Tyler sa sarili niya.

"Narinig mo ba yung kasabihan na 'oras ang kalaban ng tao'?" tanong ni Clock Master.

"Yes po, are you trying to say na kaaway kita?" Tyler gets confused. Ngumisi lang si Clock Master sa kaniya. "Depende sayo, kalaban mo nga ba ako o ang sarili mo?" panggugulo niya sa isipan ni Tyler.

"You know, I don't wanna be rude or something... but I think the right saying is, 'we all have our own timing' but does that even apply to yourself?" tanong ni Tyler.

Tumalikod si Clock Master sa kaniya at may ipinakita siyang dalawang panahon. Sinusubukan niyang ipaintindi kay Tyler ang takbo ng buhay.

"Hindi natin pinili na mabuhay sa mundong ginagalawan natin, pero nasa sayo na ang desisyon kung gaano mo katagal pipiliting mabuhay..." wika ni Clock Master.

"Mahal ko siya Clock Master, is there a way for me to look beyond my time in the present?" diretsahan nang tinanong ni Tyler si Clock Master.

"Sino?" gusto malaman ni Clock Master ang taong iniibig ni Tyler. "Si Ezekiel po..." pagtatapat ni Tyler.

"Madami ka pang pagdadaanan, kung ako sayo magtiwala ka lang sa sinasabi ng puso mo... lahat ng sinasabi ng puso mo may tamang oras 'yan..." pagpapaliwanag ni Clock Master.

"Gayunpaman, likas sa tao na kalabanin rin ang isipan nila... ang desisyon ng isipan ay 'di hamak na mas mabilis kaysa sa puso... walang pag-aalinlangan ang isipan ng tao kung ito ay magdedesisyon..." dagdag ni Clock Master.

Ito na ang babala ni Clock Master na hindi niya ipinagpipilitan na makuha ni Tyler. "Life is the greatest teacher, Tyler... gumising ka na..." huling kataga ni Clock Master.

------------------------------------------------------------

Nagising na si Tyler at panibagong araw nanaman muli. "Malapit na magpasukan... ano na kaya ganap sa bahay, 'di man lang ako kinakamusta ng nanay at tatay ko..." sa isip-isip ni Tyler.

Biglang nagring ang cellphone ni Tyler, tumatawag ang daddy niya. "Great! Great timing!" pamimilosopo ni Tyler.

"Hello dad?" pagbati ni Tyler. "Nabayad mo na tuition mo?" tanong ni Peter. "Really?! Wala man lang 'good morning' o 'how are you' diyan?" pagreklamo ni Tyler.

"Can you please stop being so melodramatic, 'di naman tayo nagbabatian ng ganiyan!" pagtanggi ni Peter sa anak niya.

"Malapit na pasukan niyo, I'm expecting a full row of uno... 'wag mo kong papahiyain!" pagpapaalala niya sa kaniyang anak.

"Yes dad, I get it..." walang gana sumagot si Tyler. "I'll make it true, but can I make a deal with you?" pagkompronta niya kay Peter. "Ano yun?" tanong ng tatay niya.

"How about 15K per 2 weeks and I'll give you the row of unos you're requesting?" alok ni Tyler. Pumayag naman si Peter at nagpaalam na. Hindi pa rin matantsa ni Tyler kung dapat ba siyang matuwa o mainis.

"Kaya ko naman magpa-uno, pero kailangan ko rin ng pera... so ano 'to ginawa kong puhunan yung grades ko?! Unbelievable!!" Tyler's realization.

Kinuha ni Tyler ang Lucky Stars niya at binulong sa bote ang kaniyang wish. "Sana dumating yung araw na hindi ko na kailangan mahirapan sa pressure na binibigay sa'kin ng parents ko... napapagod na rin kasi ako..."

Dumilat na si Kiel at nakaramdam ng kakaiba, "uy gising ka na rin junior!" Kinuha niya ang tissue box at nilagay sa gilid niya. Nagparaos muna siya bago bumangon. "Wooooh grabe, solid!!" pangiti pa niyang sinabi.

Nagluto na si Kiel ng agahan niya. Habang hinihintay niya maluto ay kumuha na siya ng damit panglakad niya. Agad siyang bumalik sa kusina para patayin ang kalan.

Binuksan ni Tyler ang ref niya at wala siyang maluto dahil nakalimutan niyang mag-grocery. Napagdesisyunan niyang magbihis para kumain na lang sa labas.

"Ayyyy! Nakalimutan ko bumili ng supplies..." pagkadismaya ni Tyler. Iniisip ni Tyler kung saan siya kakain dahil tinatamad rin siya lumabas.

"Parang 'di ko kayang walang breakfast... nakakamiss rin pala yung dating life ko..." pagkamiss niya sa kinagisnang buhay.

Nagbihis na lang siya at lumabas na. Naghintay na siya ng elevator at saktong umabot pa si Kiel na may lakad rin. Nagkatinginan sina Tyler at Kiel sa isa't isa.

Hindi pinansin ni Kiel si Tyler. Nagrereklamo na rin sikmura ni Tyler sa sobrang gutom. "Ang tagal pucha!" sa isip-isip niya.

Tumawag ang kaibigan ni Tyler na si Kurt at inaya niya itong samahan siya mag-almusal. "Uy beb, can you sama with me... I'm hungry na eh..." pag-aya ni Tyler kay Kurt.

"Arte, what the f**k?!" sa isip-isip ni Kiel. "Wala ka bang pagkain diyan sa condo mo?" tanong ni Kurt sa kabilang linya.

"Wala eh, I forgot to buy supplies... kasi I was playing with my guitar pagka-uwi ko and I forgot na may need akong bilhin..." paliwanag niya sa kaibigan.

"Ah tumatambay ka pala sa roof top ah..." sa isip-isip ni Kiel na may nalamang bago. Bumukas na ang pintuan ng elevator.

"Let's kita na lang sa McDo beb and I'll treat you anything you wish to order, how about that?" pagkumbinse ni Tyler.

"Bakit 'beb' call sign niya? May jowa na ba 'to?!" nausisa nang bigla si Kiel at gusto niyang malaman. Pumayag naman si Kurt sa alok ni Tyler at sinabihan na magkita na lang sila.

Bumukas na ang pintuan ng elevator at lumabas na silang pareho. Nagtataka pa rin si Kiel sa call sign na narinig niya. Kinuha ni Kiel ang sasakyan niya at si Tyler naman ay lumabas na ng university gate.

Pumunta si Tyler ng McDonald's at naroon na si Kurt naghihintay. Sabay silang pumasok at nag-order na ng kanilang kakaining almusal.

Umuwi muna si Kiel sa kanila at sinurpresa ang mga magulang niya sa biglaang pag-uwi. "O, anak, you went home by surprise?" pagkagulat ni Elaine. Niyakap ni Elaine ang unico-hijo niya.

Biglaan rin ang pagyakap ni Benedict - ang tatay ni Kiel, sa likod ng anak niya. Nagulat si Kiel at ang saya-saya nilang tatlo bilang pamilya. "Kumain ka na? Almusal muna tayo?" pag-aya ni Elaine.

"I already ate na mom pero sige saluhan ko kayo..." pagtanggap ni Kiel ng alok sa pagsalo ng almusal kasama ang mga magulang niya. "Ano kinain mo?" tanong ni Benedict.

"Just bread and coffee..." sagot ni Kiel. "Na-miss mo na lutong bahay?" tanong ulit ng tatay niya. "Of course!" sagot ni Kiel. Umupo na sila at sabay-sabay nang kumain.

"Nag-uusap pa kayo ni Tyler? Kamusta na siya?" tanong ni Elain. "Mhmm mhmm, okay naman siya..." mahinang tugon ni Kiel habang sinusubo ang pagkain.

"Nakakamiss rin yung batang 'yun, napaka magalang kahit mahinhin..." pagkapanabik ni Benedict kay Tyler na inaanak niya. "Totoo hon... lumalabas pa rin ba kayong dalawa 'nak?" tanong ni Elaine.

"Hindi eh, busy na 'yun... alam mo naman 'yun takot bumagsak..." pagsagot ni Kiel. "Eh gusto niya lagi may uno siya sa card..." sagot ni Elaine.

"Papasok palang kayo diba? Nag-aaral na siya kaagad?" tanong ni Benedict. Tumango na lamang si Kiel na hindi kumportableng pinag-uusapan si Tyler.

"Paabot nga ng creamer 'nak..." Elaine asked.

Inabot ni Kiel ang creamer at nagpatuloy lang sa pagkain ng almusal. "Malapit na pala pasok niyo, excited ka na?" tanong ni Elaine.

"Sakto lang..." sagot ni Kiel. "Basta pasadong grades okay na ah?" paki-usap ni Elaine.

"Yeah, I always pass naman... I can do it again this time!" pangiting sumagot si Kiel. Pagkatapos ng kanilang agahan ay umakyat muna siya sa kwarto niya. Sabik na sabik na siyang makita ang kama niya.

"Wow ang linis ng kwarto ko ah..." pagkagulat niya sa nakikita niya. Kinuha niya ang gitara niya dahil nakalimutan niya itong dalhin nang lumipat siya ng dorm. Kumuha na rin siya ng extra pang damit para 'di agad maubos ang kaniyang pangaraw-araw na susuotin.

"Nak? pwede ka ba next week Saturday? Wala kang pasok nun?" tanong ni Elaine sa tapat ng pintuan ng kwarto ni Kiel. "Wala naman, bakit ma?" tanong niya.

"Nag-aaya tita Charlotte mo... namimiss ka na rin niya..." sagot ni Elaine. "Sige..." tugon ni Kiel.