PeetTalk
พวกผมขับรถออกมาจากโรงพยาบาลมุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางได้ยินเพียงเสียงถอนใจหนักๆ และเสียงแอร์คอนดิชั่น ไม่มีใครพูดอะไรอีก ผมนั่งเงียบมองออกนอกหน้าต่างพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งว่านเอ่ยปากถามทำลายความเงียบ
“กูไม่อยากพูดอะไรซ้ำซากนะ..แต่ว่ากูห่วงมึง"
"อืม กูรู้"
"มึงไหวไหม "
"กูกินยาก็ดีขึ้นบ้างแล้ว..ไม่แพ้เท่าไหร่"
"เปล่า..กูไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น กูหมายถึงใจมึงอ่ะ..ไหวไหม"
"กูเจ็บจนชินละ มึงไม่ต้องห่วงกูหรอก"
"แล้วเรื่องที่มึงท้อง จะทำไงมึงจะบอกมันไหม"
" มึงดูที่มันทำกับกู มึงก็รู้ว่ามันเป็นคาสโนว่าตัวพ่อ ยังทำตัวมั่วกับคนอื่นไปทั่ว เรื่องแบบนี้มันจะรับได้เหรอวะ ที่สำคัญมันเองก็ไม่เคยรักกูเลย ตรงกันข้ามมันกลับเกลียดกูด้วยซ้ำ ทุกวันนี้อยู่ด้วยกันมันก็แค่ติดใจร่างกายกู..แม้แต่ความรู้สึกยังห้ามไม่ให้กูคิดอะไรกับมันเลย..."
"............."
"อีกอย่าง..มันบอกกูเองว่
