Chapter 8:Janice's Escape
542 Words
Kabanata O8: Janice‘s escape
___
Mga ilang minuto ng matapos na akong magsarili. Pagkatapos ko non, kaagad ako lumabas sa bathroom.
Dumiretso na ako sa kama kung saan naroroon ko nilagay yong mga hinub*d kong kasuotan ko. At pumunta ako rito sa pagkaalang na sa kama pa si Janice pero walang Janice na bumungad saakin.
J-Janice?
Mabilis akong kumilos. Umaalog-alog pa yong pagkalal*ke ko, saka dinampot ko ‘yong mga kasuotan ko mula sa kama.
Sunod sunod ko iyon sinuot saka nagmadaling lumabas.
D*mn! Nakatakas s‘ya?
‟Janice?”
J-Janice?
Sinisigaw ko ang pangalang Janice, habang mabilis na naglalakad papalabas. Mabilis ko tinawag lahat ang mga tauhan ko, at inutosan kong libutin ang buong mansyon.
‟Kilos! Hapanapin niyo si Janice, hinde pa yon nakakalayo!” sabat ko sa kanila. Sh*t! Bat pa kase di ko namalayan?
Hinde naman ako natagalan sa pagsas*ls*l ah? Binilisan ko naman? Boysh*t!
Tinanong ko na rn ang mga kasamabahay ko pero hinde daw nila nakita si Janice. Sigurado ako na hinde pa yon nakakalayo.
‟Manang sabihan mo ang mga kasambahay na tumulong rn sila sa paghahanap okay?” utos ko kay Manang Susan at kasa kasama niya si Clarisa. S‘ya yong sinasabe ko sa inyo na taga-luto dito sa mansyon.
Sabay silang yumuko sa harap ko at mabilis na umalis. Pumunta ako sa silid ko at hinde mapakali kakaisip kay Janice,
Panay lakad don, lakad dito, lakad ron ang ginagawa ko. Kinakagat kagat ko pa ang isang daliri ko.
Janice, mahahanap rin kita. Kahit saan ka man pumunta, mahahanap at mahahanap din kita. At sa oras na mahanap kita, sisiguraduhin kong hinde ito mauulit.
Napakuyom ako ng kamao..
—Janice Point Of View
Hayyysst!
M-Muntik na akong mahuli ng mga lalakeng yon. Buti na lang nakatakas ako sa kanila.
Kailangan ko makalayo dito, hinde mo na ako magagamit Geo.
Nakalock ang gate, buti na lang umakyat ako sa pader para makalabas. Lumingon pa ako saglit at pinagmasdan ang mansyon.
‟Good bye Geo! H-Hinde na ako babalik dito.” bukambibig ko. Tinalikuran ko ito‘t tumakbo upang makalayo.
Naglakad ako ng naglakad sa kalsada hanggang sa nakaramdam ako ng pagod.
Wala man lang niisang bahay na pwedeng pahingaan. Tumingala pa ako sa malayo at malayo layo pa bago ako makarating sa dulo ng kalsada.
Lumingon ako sa likuran ko‘t may nakita akong sasakyan. Pagkakataon ko na ‘to.
Kaagad ako kumaway kaway para parahin pero putang*na, hinde siya pumara. Minamalas nga naman.
Nagpatuloy ako sa paglalakad at bigla akong napatalon sa gulat ng may mag-pip pip pip na sasakyan sa likuran ko kaya nilingon ko yon.
Putsngina sasag*saan ba ako nito?
Inis akong lumapit sa sasakyang yon. Tsng*na ang pogi nong lalake.
‟S-Sir.. pasakay n-naman oh.” usal ko sabay ayos ng sarili ko, at nagsabit pa ako ng buhok sa tenga.
‟Ano pangalan mo?”
‟J-Janice p-po s-sir.” pautal utal kong sagot. Tinitigan ako nito mula ulo hanggang paa,
‟Sige, sakay ka Janice. Ako nga pala si Zack.” pagpapakilala niya sabay ngiti saakin.
Ackkk!
Ang pula ng labi niya ang pogi woaah, sh*t sa wakas makakasakay na ako tapos ang swerte ko pa sa pogi pa ako makakasakay. Sh*t!
- Writer
