Bu beni neden aradın sorusunun yumuşatılmış haliydi. Bir süre telefonun diğer ucundaki Edis suskunluğu oynadı, bekledim bende. Bir ömür bekleyeceğimi bilerek sabırla konuşmasını bekledim. Konu her ne ise büyük bir ikilemde gibiydi söyleyip söylemekte kararsız bir hali vardı.
Sıkıntılı bir nefes aldı, benim yüreğim darlandı. "Ben..." Sustu yine, öyle merak ediyordum ki konuyu, zihnimde beliren ihtimallerin bile sesini kesmiştim. "Evinin önünde seni bekliyorum. Yüz yüze bir görüşsek olur mu?" Bir solukta sıraladığı sözler ile yer ayağımın altından kayar gibi oldu, hemen yatağıma doğru bir adım atıp oturdum sakince. "Sen gerçek misin?" Demeyi çok istesemde sustum, o kadar imkansızdı ki beni telefonla araması, onu geçtim gece yarısına doğru bir erkek bir kızın evinin önüne neden giderdi?
Ho
