Çocukluğumda küçük ellerimle yemek masalarını sildiğim zamanlar geldi, gözlerimin önüne. Bez temiz değil diye yediğim dayak! Hıncını çıkaramayıp kirli su kovasının başımdan aşağı dökülmesi, üzerine tekrar dayak yemem. Yine de masaları silip o kirli, ıslak halimle tir tir titreyerek uyuyup kalan çocukluğum... Yaşadığım olaylardan dolayı kirli olan her şeyde nefes alamadığımı hissediyordum.
Ali, benim gibi yedi yaşına kadar yetimhanede büyüyenlerden, birgün dayaktan kaçıp demirci dükkanı olan bir adamın yanına sığınmıştı... Karısına yapılan tedavi onu kurtaramamış, kadın kötü hastalıktan ölmüş. Çok uzun süre hastalıkla savaştıkları için çocukları olmamış, bu hayatta yalnız kalan Demirci Murat Amca, Ali'yi olmayan çocuğu yerine koyup evlat edinmişti.
Biz yetim büyüyenlerin bencildir sevgisi
