Bugün günlerden onu görme günüydü. Heyecandan daha ağır basan duygum buruk bir hüzündü. Çünkü Edis'in dünyası başına göçmüş gibiydi ve ölü bir görünümü vardı. Kötü haber tez yayılmıştı, sıranın üzerine Özgür'ü anma gerekçesiyle çiçekler bir haftadır her gün tazeleniyordu.
Özgür ön sıralara yakın oturmasına rağmen en arkaya, en köşeye yer ayrılmıştı. Bir varmış bir yokmuş olmuş gitmişti Özgür... Edis çiçeklerin olduğu sıranın başında dikilip kaldı, herkes suskun ve üzgün görünüyordu. O çiçekli sıranın ucuna oturdu, üzüntüsünü kalbimde hissettim.
Elim kalbime gitti. Yerimde oturmaktan onun üzüntüsünü izlemekten başka bir şey yapamadım. Onu teselli edemezdim, benim tesellimi istemezdi ki zaten. Gözlerimi ondan alamıyordum yine... Çiçeklere doğru kollarının üzerine yatmış, öylece çiçeklere b
