Sidar Atasoy
Kafamın içinde bir çekiç durmadan inip kalkıyor gibiydi. Midemse sanki fırtınaya yakalanmış bir gemi gibi savruluyordu. Gözlerimi açmaya çalıştım ama başımdaki ağırlık beni yere mıhlamış gibiydi. Ne kadar uğraşsam da göz kapaklarımı kaldırmak imkânsızdı. Etrafımda belirsiz bir uğultu vardı, bazen bir ses, bazen bir gürültü...
Kendime gelmeye çalıştıkça mideme saplanan sancı beni daha da sersemletiyordu. İçimden bir şeylerin koptuğunu hissediyordum. Başım zonklarken her nefes alışımda içime dolan ağır bir koku, midemi daha da bulandırıyordu.
“Sidar! Hadi uyan!” Bir ses, tanıdık bir ses kulağımın dibinde yankılandı. Derinlerden gelen, ama net bir ses. Bu Kaya’ydı. Kafamın içinde dönüp duran bulutları aralayıp yüzüne bakmaya çalıştım ama gözlerimi tamamen açamıyordum.
“Sidar,
