Suzan Atasoy
Heyecan her bir uzvumda adeta cirit atarken kalbim bana meydan okuyordu. Nasıl hala daha bu yakınlık karşısında hayatta kalmayı başarıyorum, hayretler içindeydim. Öyle ya, Sidar benim bu kadar yakınımdayken; nasıl olur da akıl sağlığım yerinde kalır, bir de üzerine nefes almam kolay olurdu ki?
Her şeyi çok daha fazla zorlaştırmıştı.
“Burada ayaküstü beni götürecek misin?” Diye aniden patavatsız bir şekilde sorduğumda yanaklarım söylediğim şeyle birlikte kızarmaya başladı.
Bu tepkim üzerine Sidar büyük bir kahkahayı patlatırken benden hafifçe uzaklaşmıştı. Adamın beni ayakta götüreceği varsa da artık yoktu!
“Ne değişik kızsın Suzan! Helal olsun güldürdün beni. Onca derdimin içinde...” dediğinde aslında biraz da iyi olmuştu böyle olması. Bir anda oldu bittiye gelsin ist
