"อาซานนายซื้อเสื้อผ้ามาใหม่เหรอ บ้านนายมีเงินขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน" อาโต้วเดินวนรอบตัวหลิวซาน คิ้วเล็ก ๆ ขมวดขึ้นสีหน้าไม่ปกปิดความอิจฉาเลยสักนิด
แต่นั่นเป็นสิ่งที่หลิวซานต้องการอย่างยิ่ง เด็กชายเชิดหน้าแอ่นอก พลางยิ้มกว้างออกมา ยิ่งเห็นสหายในหมู่บ้านมามุงดูมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเชิดมากขึ้น หนักเข้าก็กางแขนหมุนรอบตัวให้ดู ดึงเสื้อขึ้นให้เห็นกางเกงขาสั้นที่ปักลายเครื่องบินตรงช่วงขา เป็นลายเดียวกับอกเสื้อ
"นายก็รู้ว่าบ้านฉันจน พวกเราไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่หรอก"
"อย่ามาโกหกเลย ถ้าไม่ซื้อแล้วชุดนี้มาจากไหน หรือนายไปขโมยใครมากัน" อาโต้วกอดอกถลึงตาใส่ เห็นกันอยู่ว่าเป็นชุดใหม่ แต่กลับไม่ยอมรับ ครั้นได้ยินอาโต้วหัวโจกเด็กในหมู่บ้านพูดเช่นนั้น เด็กคนอื่นต่างก็พยักหน้าและพูดตาม
"ใช่ ๆ ถ้าเช่นนั้นชุดนี้มาได้อย่างไร อย่าคิดปิดบังพวกเราเชียวล่ะอาซาน" หลิวซานหัวเราะออกมา เขามองใบหน้าเหล่าสหายที่
