Annemgil döndükten sonra yanlarına hiç gitmemiştim. Sanırım biraz kendime gelebilmem için yalnız kalmaya ihtiyacım vardı. Gergindim çünkü benden bir şeyler için adım atmamı istiyorlardı. Bunu yapabilmek için gerekli olan yeterli güce henüz yeteri kadar sahip değildim ve bu bana zor anlar yaşatmakla kalmayıp hayatımı zindana çeviriyordu. Anksiyeteyi herkes hafife alır çünkü onların zorlanmadan yaptığı her şey senin için imkansızdır neredeyse. Dışarı bile çıkamıyorum ben ya bazen, bunu cidden bilerek mi yapıyorum yani? Kim bile isteye böyle bir şey yapar ki zaten? Ben istemez miyim annemin beni arayıp 'hadi eve gel artık, geç oldu.' demesini? Bu bile artık hayal gibi gelmeye başladı. Ne yapacağıma dair en ufak bir fikrim yok. Tek bildiğim o boktan, işe yaramayan terapilere dönmeyeceğim.
B
