Gri'den devam;
Çocuklardan nefret ediyorum. Özellikle şımarık ve küçüklerse. Çok bilmiş tavırları beni duvardan duvara vuruyor resmen. Keşke ben de onları duvardan duvara vursam. Şaka. Tamam. Şaka.
Bazen sevimli varlıklar da olsalar benim hayatımı zindan edecek tipler olmadığı gerçeğini değiştirmiyor maalesef sevimli, minnoş tipleri.
"Gri abla, hadi bu sefer kuaförcülük oynayalım. Ben senin saçını yapayım. Sen de benim müşterim ol." dediğinde el mecbur kafa salladım. Yolunmuş tavuğa çevirecekti şimdi beni.
"Ama önce bana para vermen gerekiyor." dediğinde gözlerimi kısıp karşımdaki sinsiye baktım. Çocuklar cidden de çok çakaldı.
"Bak ne diyeceğim, sen oyuncaklarınla oyna. Ben de odamda ders çalışayım." deyip ayağa kalktığımda ağlamaya, daha doğrusu ciyaklamaya, başlamıştı. Çünkü bil
