เจตนิพัทธ์พาฉัตรชยาขึ้นมาในห้องทำงานของตนเอง ที่อยู่ในอาคารย่อยซึ่งมีทางเดินเชื่อมต่อกับอาคารหลักของโรงแรม ชายหนุ่มค่อย ๆ วางแฟนสาวลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้องด้วยความทะนุถนอม ก่อนหย่อนสะโพกนั่งลงเคียงข้างกันและดึงเธอเข้ามากอด
“ตกใจมากเลยใช่ไหมครับ”
“ค่ะ บอกตามตรงว่านอกจากตกใจแล้ว ฉัตรกลัวมากเลย” เธอกล่าวเสียงสั่น ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองหน้าคนรัก
เจตนิพัทธ์ทอดมองดวงหน้างดงาม ก่อนจะมาหยุดลงตรงขอบตาบวมช้ำที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ เขายกมือขึ้น ใช้ข้อนิ้วแกร่งเกลี่ยเบา ๆ บริเวณใต้ตาของเธอก่อนถอนหายใจออกมา
“ผมขอโทษนะครับ เพราะสถานการณ์ของครอบครัวผมแท้ ๆ ทำให้คุณฉัตรต้องเสียใจแบบนี้”
“จะขอโทษทำไมคะ ฉัตรก็แค่เข้าใจผิด คุณไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นซะหน่อย”
ได้ยินแบบนั้น เจตนิพัทธ์ก็ยกยิ้มเอ็นดูแฟนสาว เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่งาม ส่งผ่านความรู้สึกจากหัวใจที่มีมากล้น หวังถ่ายทอดออกไปให้เธอได
