เช้าวันต่อมา ฉัตรชยามีนัดประชุมที่สำนักพิมพ์ในช่วงสาย หญิงสาวจึงตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ อาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวออกจาก
คอนโดฯ โดยตั้งใจว่าจะแวะรับประทานอาหารเช้าและดื่มกาแฟที่คาเฟ่ซึ่งเป็นทางผ่าน
ในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานยาว สำรวจเสื้อผ้าหน้าผม สมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ดังขึ้น
“ใครโทรมาแต่เช้านะ”
เสียงหวานบ่นพึมพำกับตนเอง ขณะที่สาวเท้าก้าวเข้าไป ชื่อคนปลายสายที่ปรากฏบนหน้าจอสี่เหลี่ยมทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม เธอรีบเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรับอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีค่ะคุณเจต”
[สวัสดีครับคุณฉัตร ผมไม่ได้โทรมารบกวนใช่ไหม]
“ไม่รบกวนหรอกค่ะ ฉัตรยังพอมีเวลาคุยได้นิดหน่อย แต่เดี๋ยวฉัตรต้องออกไปประชุมที่สำนักพิมพ์ค่ะ”
[ครับ ผมจะโทรมาบอกว่าผมกลับมาถึงแล้วครับ]
“อ้าว ! มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
[ลงเครื่องได้สักพักแล้วครับ] ได้ยินแบบนั้น ริมฝีป
