ตลอดสิบวันในกรุงปารีส ฉัตรชยามีความสุขมากราวกับอยู่ในความฝัน ซึ่งเจตนิพัทธ์เองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ทั้งเขาและเธออยากให้เวลาดำเนินไปช้า ๆ ไม่อยากให้ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้สิ้นสุดลงเลย
“ผมไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย สุขมากจนไม่อยากให้เวลานี้ผ่านไปเลย”
“ฉัตรก็เหมือนกันค่ะ ขอบคุณนะคะที่มอบช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้ให้ฉัตร...ฉัตรรักคุณนะคะ”
“ผมก็รักคุณฉัตรมากนะครับ”
นั่นคือบทสนทนาแสนหวานในค่ำคืนสุดท้ายภายในห้องสวีทสุดหรูใจกลางกรุงปารีส...
หลังจากทั้งสองคนเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย ก็ต่างมีภารกิจรัดตัวกันมากมาย จนแทบไม่มีเวลามาเจอกันทุกวันได้เช่นเดิม
เจตนิพัทธ์ต้องกลับไปเริ่มทำงานประจำ เขาจึงมีเวลาว่างมาเจอแฟนสาวได้เฉพาะช่วงเย็นหลังเลิกงาน และในวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น ซึ่ง
ฉัตรชยาเองก็เข้าใจ เพราะเธอเองก็มีงานปิดต้นฉบับที่ต้องเร่งสะสางเพื่อส่งให้ทันกำหนดการ
หลังจากส่งต้นฉบับเสร็จเรียบร้อย
