มหาลัย bb
เวลา 09:15 น.
"กรี๊ดดดดด! งื๊อ~ ทำไมผู้ชายแบบพี่รามถึงน่ารักขนาดนี้นะ"
"เบาๆสิแพรว แต่ก็จริงนั่นแหละ พี่รามเชาดีกับฉันทุกอย่างเลย ยิ่งนานวันความรู้สึกที่ฉันมีคือรักเขามาก หวงเขามาก เรากลัวเจ็บจังแพรว"
มือเล็กยื่นออกไปคว้าจับแขนเล็กของเพื่อนสาว ใบหน้าที่เป็นกังวลเผยขึ้นมาให้เห็น
"จำไว้นะมิน รักใครต่อให้รักมากแค่ไหนแกก็ต้องเผื่อใจ วันนี้เขาอาจจะรักวันหน้าล่ะจะเป็นอย่างไร แต่ฉันเชื่อนะว่าเขาไม่มีวันเปลี่ยนใจ"
รอยยิ้มจากคำปลอบของเพื่อนสายเผยขึ้นทำคนเห็นยิ้มตามกัน
"แล้วแพรวล่ะ ตอนนี้เป็นไงบ้าง ขอโทษนะที่ไม่ได้ติดต่อไปเลย เรายุ่งอยู่กับการออกแบบ จริงสิถ้าแพรวว่างไปบ้านพี่รามกับเรานะ"
"ไปทำไมเกรงใจพี่รามเขา เออๆจะลองหาเวลาไปดูล่ะกัน ชอบทำหน้าอ้อนแบบนี้อยู่เรื่อย ฉันสบายดี แต่ติดแค่ความรู้สึกมันไม่สบาย ป่วยใจตลอดเลยอ่ะตั้งแต่เริ่มคุยกับพี่แบล็ค"
"สู้ๆนะ ถ้าเขาใจสักวันแพรวจะมีควา
