ห้างสรรพสินค้า
"ทำไมวันนี้ถึงพามาห้างได้คะเนี้ย?"
เสียงหวานเอ่ยถาม
"พี่ว่างไม่เห็นหรอ?"
ดวงตาใสจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด เธอรู้ว่าหากเขาเป็นสรรพนามในการเรียกตัวเองแสดงว่าเขาโกรธ
"ป๊าโกรธหนูหรอ หนูขอโทษนะคะ หนูขอโทษที่ดื้อ ขอโทษที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง ขอโทษที่ทำให้ป๊าเป็นห่วง!"
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆและส่ายหน้าไปมา
"ป๊าไม่ได้โกรธแล้วครับ อย่าทำหน้าตาแบบนั้นสิคะดื้อ ป๊าไม่โกรธแล้วครับ ป๊ารักดื้อนะรู้มั้ย?"
มือหนายื่นไปลูบผมคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูก่อนจะผ่ายยิ้มออกมา
"หนูรักป๊านะ หนูสัญญาจะไม่ดื้ออีกแล้วค่ะ ไม่เที่ยวแล้ว"
"ป๊าไม่ได้ห้ามว่าไม่ให้เที่ยวนะดื้อ แต่ถ้าไปต้องรู้จักดูแลตัวเองนะรู้มั้ย ยังดีที่เป็นไอคิม ถ้าเป็นคนอื่นต่อให้ดื้อห้าม มันอาจจะไม่รอดจำไว้นะคะ"
นัยน์ตาเข้มที่ตอนแรกมันดูอ่อนโยนแต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นดุจเสือ เขามองร่างบางอย่างไม่วางตาก่อนจะยิ้มออกมา
"ป๊ารู้ว่าห
