ห้องนอน
ร่างบางตื่นขึ้นมาภายในห้องสี่เหลี่ยมดวงตาใสค่อยๆลืมขึ้นมองเพดาน ความปวดพุ่งเข้ามาเมื่อเธอเริ่มขยับร่างกาย กว่าจะได้พักเกือบเช้าพวกเขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวโซ เหมือนไม่ได้กินมานานเลยมาลงกับเธอจนสมใจ แขนเล็กหยัดร่างกายขึ้นแต่ก็ต้องหยุดเมื่อเธอเหลือบไปเห็นร่างกำยำตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้แว่นสายตาสวมทับ มันทำให้เขาดูหล่อไปอีกแบบ
มือเล็กเอื้อมไปสัมผัสแก้มหยาบของเขาอย่างเบามือ ผู้ชายคนนี้เขาอบอุ่นมากเวลาที่เธออยู่ใกล้ เขาดูเป็นเหมือนเกราะที่สามมารถป้องกันเธอจากความหนาวเหน็บเช่นเดียวกับราม
เธอรู้ดีว่าใจเธอนั้นรักพวกเขาไม่ต่างจากราม แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจที่มันอัดแน่นจนไม่สามารถอยู่ในจุดนั้นได้อีกแล้ว เธอรู้ว่าจะเป็นยังไงถึงได้ตอบตกลงและยอมรับกฎที่พวกเขากำหนด แต่ใจเจ้ากรรมมันอ่อนแอเกินไป
"จ้องขนาดนี้ หลงในความหล่อป๊ะป๋าอยู่หรอคะ?"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะลืมตาขึ้นมามองใบหน้าหวานที่จ้
