โรงพยาบาล
3 ชั่วโมงต่อมา
ห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษ
ร่างเล็กที่นอนหลับไม่ได้สติมาหลายชั่วโมงเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาเล็กค่อยๆเปิดออก ก่อนจะปรับม่านตาอีกครั้ง เธอพยายามขยับตัวแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกปวดหัวและเจ็บจี๊ดบริเวณท้องน้อย
แทนที่นั่งทำงานอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางบนเตียง ก่อนที่เขาจะรีบลุกเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มขยับตัว
"หนูเป็นยังไงบ้าง ปวดหัวมั้ย"
เขาเอ่ยถามออกไปด้วยความดีใจปนเป็นห่วง
"น้ำ หิวน้ำ"
เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาเบาๆ เพื่อบอกให้คนตรงหน้ารับรู้ แทนเมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาจึงรีบเดินไปเทน้ำใส่แก้วมาให้เธอ แขนแกร่งสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังเล็กเพื่อให้เธอได้ดื่มน้ำ
หลังจากดื่มน้ำเสร็จแทนก็ปรับระดับเตียงให้เธอเพียงเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียวของเธอจ้องมองเขาอย่างสงสัย
"มีอะไรจะถามป๊ะป๋ารึเปล่า?"
เขาเอ่ยถามเธอออกไปเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำใบหน้าสงสัย
"มินมาอยู่ที่นี่ได้ย
