ร่างบางเปลือยเปล่าภายใต้ผ้านวมผืนหนาถูกปลุกขึ้นจากนิทราด้วยเสียงแผดร้องจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรู เธอพยายามตะเกียกตะกายออกจากผ้านวมเพื่อไปคว้าอุปกรณ์สื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง แต่ทว่าก็ถูกเหนี่ยวรั้งเอาไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งจากคนข้างกาย
“อือ...คุณจิณณ์ขา ปล่อยควีนก่อน”
“ไม่อยากปล่อยเลยครับ...”
เสียงทุ้มเจือความออดอ้อนทำคณิสราอ่อนใจ ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มสวยออกมา พลางยกสองแขนขึ้นกอดตอบกายแกร่ง สูดกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นจากกายชาย ลืมสิ้นซึ่งเสียงโทรศัพท์มือถือที่กำลังร้องดังระงมจนกระทั่งเสียงนั้นเงียบไป
ทั้งคู่กอดกันซึมซับความรู้สึกรักใคร่ที่นับวันจะยิ่งหยั่งรากลึกลงสู่กลางใจ
“ผมอยากหยุดเวลานี้เอาไว้...ไม่อยากให้ถึงวันที่เราต้องห่างกันสามเดือนเลย...” เมื่อจิณณ์เอ่ยถึงเงื่อนไขที่คณิสราได้ตั้งเอาไว้ก่อนหน้า ทำเอาคนฟังกลับหัวใจวูบโหวงเสียเอง เพียงแค่คิดว่าจะไม่ได้เจอกันนานแบบนั้น อ้อมแขนเล
