บอสขาอย่ามาเล่นกับใจ

อย่าทิ้งผมไป

จูบแรกจากคนที่คณิสราแอบหลงรักมาตลอดสามปี ทำเอาหัวสมองของเธอขาวโพลนไปในบัดดล คณิสราลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง ไม่มีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่ในความคิดของเลขานุการสาวอีกต่อไป

เมื่อเธอโอนอ่อนผ่อนตาม ชายหนุ่มก็เดินหน้าละเลียดชิมความหอมหวานบนกลีบปากอันแสนเนียนนุ่มละมุนละไมราวกับผ้ากำมะหยี่ชั้นดี

ขณะเดียวกันฝ่ามือหนาก็เริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบาง ทำคนตัวเล็กที่ไม่เคยพบพานประสบการณ์เกิดอาการสั่นสะท้านกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้สัมผัส

ริมฝีปากหยักเริ่มออกแรงบดจูบหนักขึ้น เขาค่อย ๆ ส่งเรียวลิ้นสากแทรกผ่านไรฟันขาวเข้าไปลิ้มลองความหวานล้ำในโพรงปากนุ่ม

“อื้อ...”

คณิสราครางประท้วงในลำคอเมื่อถูกล่วงล้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้ขัดขืน หนำซ้ำยังยอมให้เขาเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กได้ตามชอบใจ

ฝ่ามือใหญ่ที่อยู่บนแผ่นหลังบอบบางเริ่มซุกซนสะเปะสะปะ ไต่ลงไปจนถึงบั้นท้ายงอนงาม จากนั้นก็เริ่มเคล้นคลึงสร้างความเสียวซ่านให้กับคนตัวเล็ก

จุมพิตเร่งเร้ารุนแรงขึ้น ทำคนไม่เคยผ่านประสบการณ์เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ประหนึ่งลมหายใจของเธอกำลังโดนช่วงชิงออกไปจนแทบหมดสิ้น

คณิสราร้องครางอืออาในลำคอ พร้อมใช้มือบางทุบลงบนไหล่แกร่ง นั่นจึงทำให้จิณณ์ยอมถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

เธอรีบโกยอากาศหายใจเข้าปอด พร้อมความรู้สึกนึกคิดที่กลับคืนมา นัยน์ตาคู่งามจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความตระหนกตกใจ

ชายหนุ่มมองตอบกลับมาด้วยดวงตาปรือฉ่ำเยิ้ม ทำเอาคนถูกมองเริ่มสะบัดร้อนสะบัดหนาว

ร่างบางที่กำลังนอนทาบทับอยู่บนกายแกร่ง พยายามหยัดกายขึ้น เพื่อหวังจะออกจากสถานการณ์อันล่อแหลมนี้ แต่ทว่าอ้อมแขนแข็งแรงกลับดึงรั้งเธอเข้าไปกอดแนบแน่น

คณิสราออกแรงดิ้นยุกยิกในอ้อมกอดแกร่ง ชายหนุ่มก็ยิ่งออกแรงโอบรัดเธอเอาไว้ ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไป

“ควีนครับ อย่าทิ้งผมไปเลยนะ...” เขาเอ่ยเสียงอู้อี้ยานคราง อ้อนวอนร้องขอความเมตตาจากเธอ

“ปล่อยควีนก่อนค่ะคุณจิณณ์”

“คุณอย่าทิ้งผมไปได้ไหม คุณต้องการอะไรผมยอมทุกอย่าง ได้โปรด...ขอแค่คุณอยู่กับผม คุณจะไม่เป็นเลขาฯก็ได้ แค่อย่าทิ้งผมไปก็พอ...”

ได้ยินแบบนั้น คณิสราก็ถอนหายใจออกมา หากเขาพูดแบบนี้กับเธอในยามปกติ เธอคงดีใจไม่น้อย และอาจคิดเข้าข้างตัวเองว่าชายหนุ่มคงมีใจให้

ทว่า...ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำให้เธอตระหนักได้ว่า จิณณ์ไม่มีวันมอบใจให้ใคร ที่เขาพูดออกมาแบบนั้นคงไม่พ้นเพราะฤทธิ์น้ำเมา

“คุณจิณณ์คะ ปล่อยควีนก่อนนะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน”

“คุณจะไม่ทิ้งผมไปใช่ไหมครับ...”

“ค่ะ...ควีนจะไม่ไปไหน” เธอตัดสินใจตอบออกไปแบบนั้น เพื่อให้เขายอมปล่อยเธอ ซึ่งนั่นก็ได้ผล

อ้อมแขนแกร่งค่อย ๆ คลายออก ปลดปล่อยร่างบางเป็นอิสระ คณิสราจึงรีบหยัดกายลุกขึ้นมายืนข้างเตียง พลางจ้องมองคนตัวโตที่นอนสะลึมสะลือ ใกล้จะหลับอยู่รอมร่อ

เมื่อเห็นแบบนั้น เธอจึงดึงผ้านวมหนานุ่มที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมาคลุมกายแกร่ง และอยู่รอจนกระทั่งจิณณ์หลับสนิท จากนั้นเธอก็รีบออกจากเพนต์เฮาส์ ขับรถมินิคูเปอร์คู่ใจกลับคอนโดฯของตนเอง

กว่าคณิสราจะได้ล้มตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มภายในห้องของตนเองก็เป็นเวลาเกือบตีสาม ทว่าเธอก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เพราะทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพใบหน้าหล่อเหลาก็มักจะปรากฏขึ้น และค่อย ๆ โน้มลงมาจุมพิตเธอช้า ๆ ทำเอาหญิงสาวต้องเบิกตาโพลงมองเพดาน พร้อมหัวใจเต้น

ระส่ำ กว่าจะรู้ตัวอีกทีแสงอาทิตย์แรกของวันก็ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบดวงหน้าสวย

เมื่อเป็นแบบนั้นก็ป่วยการหากจะนอนอยู่ต่อไป คณิสราจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออกจากห้องลงไปชงกาแฟในห้องครัว

หลังจากชงกาแฟเสร็จสรรพ มือบางสองข้างก็ยกแก้วกาแฟขึ้นมายืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยดวงตาเหม่อลอย พลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

'ไม่น่าเลยยัยควีนเอ๊ย แล้วทีนี้จะสู้หน้าบอสได้ยังไง'

คณิสราค่อย ๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อรับคาเฟอีนเข้าสู่ร่างกาย พลางใช้สมองครุ่นคิดอย่างหนัก ทว่ายังไม่ทันที่กาแฟจะหมดแก้ว เสียงร้องจากสมาร์ตโฟนคู่ใจก็ดังขึ้นจากในห้องนอน

หญิงสาววางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนเร่งสาวเท้าเพื่อจะเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอน แต่ทว่าก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะเนื่องจากอดหลับอดนอนทั้งคืน เธอหยุดยืนนิ่งชั่วขณะ สูดลมหายใจเข้า และฝืนใจเดินต่อไป ก่อนจะรีบก้าวไปคว้าอุปกรณ์สื่อสารที่กำลังแผดเสียงร้องบนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดู

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสี่เหลี่ยมทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอย่างไม่อาจควบคุม

“ทำไมโทรมาแต่เช้าล่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน...”

เสียงหวานเจือสั่นเครือเอ่ยกับตัวเอง พลางจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างชั่งใจ ก่อนตัดสินใจรวบรวมความกล้ากดรับสาย แม้เธอต้องการหลบเลี่ยงเขาอย่างไร ทว่าตำแหน่งเลขาฯที่ค้ำคอก็ไม่อาจทำให้เธอหลีกหนีได้

“ค่ะบอส”

[ควีนครับ วันนี้ผมคงเข้าไปช้าหน่อยนะ คุณช่วยเคลียร์ตารางช่วงเช้าให้ผมด้วย] เสียงอู้อี้ที่ฟังดูไม่ค่อยดีนัก ทำคณิสรารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา

“ได้ค่ะบอส ว่าแต่บอสเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น”

[ปวดหัวแทบจะระเบิดเลยครับ สงสัยเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย] ได้ยินแบบนั้น เลขาฯสาวก็เกิดอาการร้อนรนด้วยความห่วงใย เพราะร้อยวันพันปี เธอไม่เคยเห็นจิณณ์เจ็บไข้ได้ป่วยเลยสักครั้ง

“ปวดขนาดนั้นเลยเหรอคะ แล้วนี่ทานยาหรือยัง”

[ไม่เป็นไรหรอกครับ นอนพักเดี๋ยวก็คงหาย งั้นแค่นี้นะ ผมขอตัวนอนก่อน] สิ้นเสียงทุ้มชายหนุ่มก็กดตัดสายทันที

“บอส!” คณิสราร้องเรียกออกมา ทว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว “เป็นอะไรมากหรือเปล่านะ”

เมื่อความห่วงใยอยู่เหนือสิ่งอื่นใด เธอจึงลืมความกังวลที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไปจนสิ้น

เลขานุการสาวรีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากคอนโดมิเนียมสุดหรู แวะซื้อยาแก้ปวด พร้อมโจ๊กและน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ก่อนออกเดินทางโดยใช้บริการรถไฟฟ้าเพื่อความรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่เพนต์เฮาส์ของเจ้านายหนุ่ม