คณิสราย่องเข้ามาในเพนต์เฮาส์อย่างเงียบเชียบ เพื่อต้องการเพียงตระเตรียมโจ๊กและน้ำเต้าหู้ใส่ภาชนะ และเธอก็จะรีบกลับออกไปโดยไม่ให้จิณณ์ได้ล่วงรู้ จากนั้นจึงค่อยโทรเข้ามาบอกเขาให้รับประทานอาหารและทานยา
แต่ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังเทโจ๊กใส่ชามอยู่นั้น เจ้าของเพนต์เฮาส์ที่ควรจะนอนอยู่ในห้องนอนชั้นสองกลับมายืนจ้องมองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังง่วนอยู่กับการนำชามใส่โจ๊กวางลงบนถาด ก่อนที่เธอจะยกถาดนั้นหันกลับมาเพื่อจะวางลงบนเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์
ทันทีที่เธอหันมาเห็นคนตัวโตยืนมองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม คณิสราก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ
“ว้าย!” เธอรีบยกถาดที่เกือบทำหลุดมือวางลงบนเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ ก่อนจะเงยหน้ามอง
จิณณ์ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “บอสน่ะ ควีนตกใจหมดเลย โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง เกือบอดทานแล้วไหมคะ”
“ขอโทษครับ”
“เอ่อ...ว่าแต่...บอสรู้ได้ยังไงคะว่าควีนเข้ามา” คณิสราเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ทั้งที่เธออุตส่า
