Bölüm 2
253 Words
-HEAVEN AND BACK-
054*******: Leydim okula gelecek misiniz?
Sanem: Kimsin onu söyle önce?
054*******: Bunları aşmış olduğunuzu sanıyordum Sanem Hanım.
Görüldü
054*******: Cenazeye gideceğinizi biliyorum. Rahatsız etmeyeyim, sonra görüşmek üzere.
Sanem: Dur bir dakika, cenazeye gideceğimi nereden biliyorsun. Ciddi ciddi beni mi takip ediyorsun?
Görüldü
Kız yerinden kalktı ve duygularını ifade edemeyecek kadar siyah olan kıyafetlerini üstüne geçirdi. Kapüşonunu çekti ve dışarı çıktı. Mezarlığa doğru yürümeye başladı. Yağmur bastırmıştı. Kız cenaze için toplanmış topluluğu izledi.
Abisinin cenazesini.
Öylece izledi. Ağlayan yetişkinler, yağmur, gömülme seremonisi. Hepsini izledi. Bir damla göz yaşı bile akmadı. Yolda eline aldığı bir gül vardı. Onu tutmaya devam etti. İzledi, neredeyse bir saat hiç kıpırdamadı. Sonra herkes birer birer gitti. Kız herkesi bekledi.
Sonra mezara doğru ilerledi. Elindeki gülü yere çömeldikten sonra mezar taşının dibine bıraktı. Ağlamadı, ağlamak için çok geç olduğunu biliyordu.
"Özür dilerim abi, özür dilerim. Ç-çok çok üzgünüm b-ben... Yapamadım. Keşke, keşke... "
Sonunu getiremediği cümle için iç çekti kız.
"Ben ölmeliydim."
Dengesini yitirdi. Toprakla buluştu elleri. Soğuk ve ıslak. Umursamadı, kollarını bacaklarının üstünde birleştirip kafasını üstüne koydu. Düşünüyordu. Hayır, ağlamadı. Abisi bunu istemezdi. Kalktı ve üstünü temizlemeye dahi çalışmadı. Geri yürüdü sadece. Eve doğru, sırılsıklam ve kirlenmiş bir halde yürüdü.
Kapıdan girdi, kendini duşa attı. Kıyafetlerini bile çıkarmadı, çöktü yere. Yüzüne damlayan sulardan ağlayıp ağlamadığını anlayamıyordu. Saatlerce oturabilirdi. İçeriden telefonunun sesini duyabiliyordu, o kişi telefonu çaldırdı, çaldırdı ve çaldırdı. Pes etmiyordu arayan kişi.
Sanem oturmaya devam etti. Çünkü artık yapabileceği hiçbir şey yokmuş gibi hissediyordu. Belki de öyleydi. Alaz ölmüş ve onu yalnız bırakmıştı...
Bölüm Sonu~
- Writer
