ลู่เสียนและลู่เฉิงลุกขึ้นด้วยความตกใจหน้าซีดเผือด ไร่ชาอยู่ไกลออกไปราว ๆ หนึ่งชั่วยาม (2ชั่วโมง) หากออกเดินทางตอนนี้ คงไปถึงที่นั่นราวๆ ยามเซิ่น (15.00-17.00) หรือว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้แต่เช้าดีนะ
คราวนี้นางมั่นใจแล้วว่า มีคนจงใจกลั่นแกล้งตระกูลลู่ให้ได้รับความเสียหาย ความกรุ่นโกรธเจ็บแค้นเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรนางจะต้องสืบหาคนอยู่เบื้องหลังนี้ให้ได้ เจ้าพวกคนชั่วคิดว่าตระกูลลู่รังแกได้ง่ายขนานนั้นเลยหรือ นางจะต้องเอาคืนอย่างสาสม
“ท่านพ่อข้าคิดว่ามีคนคิดจะทำร้ายตระกูลเราอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” เขาพยักหน้าเห็นด้วย
“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร” ลู่เฉิงมองหน้าบุตรสาวด้วยสีหน้ากังวลและหนักใจ ลำพังดูแลกิจการของตระกูลก็ว่าหนักหนาสาหัสแล้ว ยังมีคนจ้องจะมาทำลายเช่นนี้เขารู้สึกสงสารนางจริง ๆ
“ข้าจะไปกับเจ้า เจียวลู่ ลี่เฉี่ยว อยู่ดูแลทางนี้ ให้ทหารองครักษ์คุ้มกันจวนอย่างเข้มงวด” เหว่ยอ๋องอ
