“ลู่เสียน!! เข้าตะโกนออกมาสุดเสียง แต่เพราะเขาหันมามองลู่เสียน ลูกธนูดอกหนึ่งจึงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉึก! ลูกธนูปักเข้าที่อกเขาอย่างจัง ร่างของเขาเซถอยออกไปสองสามก้าวก่อนจะทรุดลงกับพื้น
“ท่านอ๋อง!!” ลู่เสียนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามข่มใจกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผล คลานไปหาเขาอย่างสุดความสามารถ ภายในใจยามนี้ทั้งหวาดกลัวและเจ็บปวด ท่านอ๋องท่านอย่าเป็นอะไรนะ น้ำตาของนาง ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“ท่านอ๋อง!! ท่านอย่าเป็นอะไรนะเพคะ” ลู่เสียนตรงเข้าไปสวมกอดเขาเอาไว้ ด้วยกายที่สั่นเทาหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเขาไป นางยกมือไปสัมผัสบนอกเขา ที่มีลูกธนูปักอยู่ เลือดสด ๆ ไหลหลักออกมาไม่หยุด นางเองก็ถูกเลือดไหลอาบไปทั้งร่างจากบาดแผลที่ถูกฟัน บาดแผลที่ว่าเจ็บยังไม่เจ็บเท่าใจของนาง
เหล่าคนร้ายหยุดต่อสู้ลง แล้วยืนมองกลุ่มคนของเหว่ยอ๋องที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างสะใจ แค่กำจัดเขาและคุณหนูใหญ่ได้
