“เราอุ่นเตียงกันเรียบร้อยแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมสังเกตสีหน้าของนางไปด้วย นางทำหน้าตกใจจากนั้นก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นและพอใจ
“เราอุ่นเตียงกันแล้ว! เสียดายข้าจำไม่ได้เลย ถ้าเช่นนั้นพี่ลี่เฉี่ยว เรามารื้อฟื้นความจำกันใหม่ได้หรือไม่เจ้าคะ?” ลี่เฉี่ยวจ้องใบหน้างามอย่างจับผิด นางแสร้งจำไม่ได้หรือเปล่านะ ทำเนียนอยากรื้อฟื้นความจำ เพราะติดใจลีลาเร่าร้อนของเขาหรือเปล่า แต่จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก เพราะเมื่อคืนเป็นนางที่ควบขี่เขาทั้งคืน น่าจะเป็นเขาที่ติดใจลีลาของนางเสียมากกว่า
“หากเจ้าอยากรื้อฟื้นเอาสิข้ารออยู่” ลู่เจินใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย จะให้นางเป็นเริ่มหรือ มันน่าอายเกินไป แต่แล้วเป็นเขาที่กระชากให้นางนอนลงไป ก่อนเขาจะขึ้นมาคร่อมร่างของนาง
“ร่องรอยพวกนี้เป็นเจ้าและข้าทำมันขึ้นเมื่อคืน หากเจ้าจำไม่ได้ ข้าจะช่วยรื้อฟื้นให้เจ้าเอง” เอ่ยจบเขาก็ก้มลงมาบดจูบอย่างร้อนแรง นางเอกก็จูบตอบเขาอย
