เมื่องานเลี้ยงจบลง ทุกคนก็ได้แยกย้ายกันกลับ แต่ยังคงเหลือสามบุรุษ ที่ยังคงนั่งดื่มพูดคุยสัพเพเหระกันเรื่อยเปื่อย ลู่เฉิงเมื่อเห็นทุกคนกลับไปกันหมดแล้วจึงเอ่ยขึ้นมา
“ท่านอ๋อง ท่านกุนซือ ท่านรองแม่ทัพ คืนนี้ก็นอนเสียที่นี่เลย ข้าได้จัดเตรียมที่หลับที่นอนให้พวกท่านแล้ว” ลู่เสียนได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น ก็คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เขาไปจัดเตรียมตั้งแต่เมื่อใด จอมแผนการเสียจริง
“ให้พวกเขานอนที่ใดหรือเจ้าคะ?”
“ฮ่า ๆ ก็ในเมื่อหมั้นหมายกันแล้ว แน่นอนว่าต้องเป็น เรือนของพวกเจ้าสามคน”
“หมายความว่าท่านจะให้เข้าหอคืนนี้เลยหรือเจ้าคะ?” ลู่อันและลู่เจินร้องออกมาพร้อมกัน ส่วนเจียวลู่และรองแม่ทัพถึงกับทำตัวไม่ถูกเพราะเขินอาย จะมีพ่อตาคนไหนใจป้ำประเคนบุตรสาวให้ลูกเขยอย่างเต็มใจเช่นนี้ ลู่เฉิงรีบเอ่ยแก้ต่างขึ้นมาทันที
“ใช่ที่ไหนกัน พวกเจ้าจะเข้าหอกันหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า แต่ที่ข้าจัดเตรียมเ
