เมื่อนั่งลงเรียบร้อย ลู่เสียนก็จับไปที่กำไลที่ข้อมือ ไม่นานเสียงชายชราก็ไอแค๊ก ๆ ออกมา มีเพียงนางที่ได้ยิน นางจึงไม่ต้องกังวล
“ท่านปู่ข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เสียนเอ่ยขึ้นในใจ จากนั้นวิญญาณท่านปู่ ที่เป็นบรรพบุรุษ ก็เริ่มบอกว่าให้นางเดินหมากไปในทางใด ท่านราชครูมองวิธีการ เดินหมากของนางอย่างแปลกใจ วิธีการเดินหมากแบบนี้ เหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“คุณหนูใหญ่ ท่านเรียนรู้วิธีการเดินหมากมาจากผู้ใด?” ลู่เสียนยกยิ้ม
“ข้าก็เรียนรู้มาจาก บรรพบุรุษตระกูลลู่เจ้าค่ะ” ลู่เสียนตอบออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
พอเดินหมากไปสักพัก ท่านราชครูก็เริ่มมีเหงื่อผุดออกมา เพราะไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน ก็ดูเหมือนจะถูกดักทุกทาง แต่ว่าวิธีการเดินหมากเช่นนี้ เหมือนกับคนคนหนึ่ง ที่เป็นคนสอนเขาเดินหมาก
เขาผู้นั้นเสียชีวิตไปนานมากแล้ว แล้วจะมาสอนวิธีการเดินหมากนี้ได้อย่างไร หรือว่าเขาเขียนตำราทิ้งเอาไว้ ไม่น่าจะเป็นไปไ
