ทุกคนต่างพากันลุกมาดูรูปที่ลู่เสียนวาด ต่างพากันตกตะลึง ไม่คาดคิดว่านางจะวาดภาพนี้ออกมาได้อย่างงดงามเช่นนี้ ลู่เสียนเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเหมือนกันว่า บรรพบุรุษจะวาดภาพได้งดงาม จึงเอ่ยกับพวกเขาในใจ
“ท่านปู่ภาพนี้งดงามมากเลยเจ้าค่ะ”
“ที่จริงมันเป็นความสามารถของข้าและพลังในกายของเจ้าที่มีติดตัวมา จึงทำให้ภาพนี้งดงามและสมบูรณ์แบบ ดูท่าไทเฮาและฮองเฮา มีอคติต่อเจ้ามาก เจ้าลองเสนอวาดภาพเหมือน ให้กับพวกนาง รับรองเจ้าได้ใจพวกนางแน่” ลู่เสียนครุ่นคิด การมีพรรคพวก ดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ ลองดูก็ดีเหมือนกัน
“ฝ่าบาทหม่อมฉันเห็นว่า พระพันปีและองค์ฮองเฮา วันนี้ทรงงดงามและพระสิริโฉมมาก อย่างไรให้หม่อมฉันวาดภาพเอาไว้ เพื่อเป็นระลึกดีหรือไม่เพคะ?” เป็นอย่างไรให้นางพูดจาประจบประแจง นางก็ทำได้หากต้องทำ
ไทเฮาและฮองเฮาถึงกับตัวแข็งค้าง เมื่อถูกเอ่ยพาดพิงถึง นางบอกว่าอย่างไรนะ วันนี้พวกนางงดงามและสิริโฉมมาก
