“เหว่ยอ๋อง เจ้าใจเย็นลงหน่อยเถิด” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น เหว่ยอ๋องปล่อยมือ ร่างขององค์หญิงก็ร่วงลงมา อย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนนางจะปล่อยโฮออกมาอย่างขวัญเสีย
“ข้าเป็นคนที่ไม่ชอบพูดมากความ ข้าออกรบตั้งแต่อายุ15 เพื่อปกป้องดินแดน และให้ทุกคนอยู่อย่างมีความสุข ศึกสงครามเกิดขึ้นหลายครั้ง เสด็จพ่อต้องขอความช่วยเหลือ จากตระกูลพ่อค้าที่เจ้าดูถูก ตระกูลลู่ไม่เคยประปฏิเสธ ยังสนับสนุนอย่างเต็มที่ทุกครั้ง จนแคว้นโจวชนะศึกมาได้ เจ้าไม่เพียงไม่สำนึก ยังตั้งท่ารังเกียจนาง หากไม่มีตระกูลลู่ พวกเราจะยังมีบัลลังก์มีแคว้นโจวให้อาศัยอยู่หรือไม่”
“การดูถูกเหยียดหยาม และด้อยค่าตระกูลลู่ ทั้ง ๆ ที่พวกเขา มีบุญคุณต่อแคว้นเรามากขนาดนี้ อย่าให้ข้าต้องได้ยิน ใครเอ่ยถึงตระกูลลู่ในทางที่ไม่ดี ถึงเป็นสายเลือดเดียวกัน ข้าก็ไม่ละเว้นอย่างแน่นอน”
“อีกอย่างข้าจะบอกกับเจ้า เผื่อเจ้าจะหายโง่เขลาเบาปัญญา สิ่งที่เจ้าฟังมาจ
