หลังจากพวกเขารับอาหารเย็นเสร็จ ขอตัวกลับ ลู่เสียนก็ตรงมาแช่อ่าง เพราะรู้สึกเหนื่อยล้า วันนี้นางทำงานหนักจริง ๆ ในคราแรกนางคิดว่า จะนั่งตรวจบัญชี แต่นางรู้สึกว่า อยากนอนพักผ่อนมากกว่า ลู่เสียนจึงตัดสินใจดับเทียน และขึ้นไปนอนก่อนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
ผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วยาม ลู่เสียนก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพราะร่างกายรู้สึกแปลก ๆ ร่างกายร้อนรุ่ม เหงื่อผุดออกมามากมาย เกิดอะไรขึ้น! ความร้อนภายในร่างกาย ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นี่ร่างกายของนางเป็นอะไร สติก็เริ่มพร่าเลือน
“ท่านปู่ช่วยข้าด้วย! ท่านปู่!” ลู่เสียนตัดสินเรียกท่านปู่ เพราะยามนี้นางไม่มีแรง แม้จะตะโกนเรียกใคร ชายชราที่กำลังนอนสะดุ้งตื่น เมื่อได้เสียงของนางเรียกให้ช่วย “ท่านปู่ช่วยด้วยเจ้าค่ะ”
บรรพบุรุษที่อยู่ในกำไล ต่างพากันปลุกทุกคนให้ตื่น เมื่ออาการของนางก็เดาได้ทันที
“แย่แล้ว!เจ้าถูกยาปลุกกำหนัด” พอเขาเอ่ยเช่นนั้น เสียงบานประตู
