หลบไปเลยกะเทยจะมีเมีย

Chapter 5 เริ่มต้นใหม่

เมืองแมนมองใบหน้าเหม่อลอยของผู้เป็นน้องสาวที่แวะเข้ามาหาที่บริษัทของเขาในวันนี้ จะว่าไปคนรอบตัวของเขาเป็นอะไรไปหมด อิแทนนี่มาทำงานก็นั่งซี้ด ๆ เหมือนกินของเผ็ด ไม่รู้ผัวคนปัจจุบันของมันนี่จะเท่าแขนรึเปล่าวะ? กะเทยถึงได้เพ้อขนาดนั้น ตัดภาพมาที่น้องของตัวเอง วันก่อนไอ้พวกสมุนบอกว่าเจอหน้าอดีตสามีแถวบริษัท ไม่รู้มันจะโผล่มาทำไม ไม่ได้การแล้ว หรือน้องสาวของเขาจะกระโดดกลับไปหาส้วมหลุมเดิม

“พี่แมน เป็นอะไรรึเปล่าคะ?” ม่านฟ้าที่เพิ่งได้สติหันกลับมามองพี่ชายที่กัดปากกาอย่างงง ๆ จนเมืองแมนรู้สึกตัวหันกลับมายิ้มแห้ง ๆ

“ม่าน ตอนนี้มีความสุขดีมั้ย?”

คำถามจากพี่ชายทำให้เธอยิ้มน้อย ๆ ถ้าจะให้เดาคงมีคนเล่าเรื่องของเธอกับผู้ชายคนนั้นให้ฟังแล้วล่ะสิท่า สมกับเป็นพี่แมนจริง ๆ บางทีน่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นสับปะรดนะ

“มีความสุขแบบไหนคะ? แบบที่ทำงานไปเรื่อย ๆ หรือนอนกับผู้ชายเป็นวัน ๆ” ม่านฟ้าถามพี่ชายขำ ๆ ถ้าเธอบอกเรื่องของแทนไทออกไปพี่จะทำหน้ายังไงนะ ที่จู่ ๆ เพื่อนที่เข้าใจว่าเป็นกะเทยสายเปย์ เกย์สายรับตัวแม่ กลายเป็นคนบนเตียงของน้องสาวตัวเอง

“แบบที่ม่านมีความสุข พี่รับได้นะ” เมืองแมนตะล่อมน้องสาว เขามีน้องแค่คนเดียว เพราะเรื่องชีวิตคู่ที่เขาทำให้น้องพังมาครั้งหนึ่งแล้ว เขาไม่มีวันยอมให้น้องพังอีกครั้งแน่นอน

“ตอนนี้ม่านแค่เจอคนบนเตียงที่ถูกใจ แซ่บมาก และหวานมากค่ะ” ม่านฟ้าพูดยิ้ม ๆ นึกถึงเสียงร้องของน้องคนสวยเมื่อคืนนี้

เมื่อคืนนี้เลยได้คนสวยแค่รอบเดียว แต่คนสวยได้เธอตั้งหลายรอบ แถมยังร้องห่มร้องไห้ให้ปลอบทั้งคืนอีก คิดมาถึงตรงนี้ม่านฟ้ายังไม่กล้าจะคิด ถ้าน้องแทนนี่รู้ว่าชะนีที่ทำให้ผัวเก่าทิ้งคือผัวใหม่คนนี้...”

“เจ้าสิเฮ็ดจังได๋”

การกลับมาของมาร์คไม่ได้ส่งผลกระทบแค่คนสวยขามาดแมนอย่างแทนไทคนเดียวอย่างที่ม่านฟ้าพยายามหลอกตัวเอง หญิงสาวเองก็รับผลกระทบไปด้วยแต่เป็นทางอ้อม

เธอหมดใจกับสามีเก่าและไม่เหลือเยื่อใยกับเขาแล้วก็จริง แต่ว่าที่สามีใหม่ที่หญิงสาวหมายมั่นปั้นมือว่าจะจับให้ติดดันเป็นภรรยาเก่าของสามีเก่า พูดง่าย ๆ คือ “เขามาก่อนเธอมาทีหลัง และความจริงที่ม่านฟ้าสุดแสนจะเจ็บปวดนั้นก็คือ เธอ “แย่ง” มาร์คมาจากเขาโดยที่ไม่รู้เรื่อง แค่เห็นสภาพเมื่อคืนนี้ก็รู้แล้วว่าถ้าแทนนี่สุดสวยรู้จะรังเกียจเธอขนาดไหน

“พรหมลิขิตบันดาลชักพาให้คนสวยขามาเจอพี่ม่าน แต่ทำไมซาตานต้องเหวี่ยงไอ้ผัวเฮงซวยนั่นกลับมาด้วยวะเนี่ย”

เสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะความคิด ทำให้หญิงสาวเลื่อนมือไปกดรับสาย เสียงเลขาหน้าห้องส่งเสียงรายงานเข้ามา

“ท่านประธานคะ คุณมาร์คเข้ามาติดต่อเรื่องโครงการที่คุยค้างไว้เมื่อวันก่อนค่ะ” ม่านฟ้าเอานิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิดครู่หนึ่งก่อนจะกรอกเสียงลงไป

“ให้เขาคุยกับคุณอิทธิศักดิ์ไปและยื่นข้อเสนอผ่านทางนั้นเลยค่ะ ฉันไม่ว่าง แคนเซิ่ลงานช่วงบ่ายให้คุณจิรายุไปพบลูกค้าแทน อาทิตย์นี้ถ้าไม่มีงานด่วน ฉันจะไม่เข้าบริษัทนะคะ” หลังจากนั้นหญิงสาวก็ลุกขึ้นจากโต๊ะคว้าเสื้อคลุมและกระเป๋าเดินออกทางประตูด้านหลังห้อง

มาร์คค่อนข้างจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่หญิงสาวให้เขาคุยข้อเสนอกับผู้จัดการฝ่ายขายแทน ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นระบบของบริษัทใหญ่ แต่เขาก็เป็นถึงอดีตสามีของเธอ น่าจะไว้หน้ากันสักนิด แต่ชายหนุ่มคงจะลืมไปว่าการที่จะให้เมียเก่าต้อนรับด้วยรอยยิ้มแล้วบอกว่า “คิดถึงจังค่ะที่รัก” มันไม่ได้ทำได้ง่าย ๆ หรอกนะ

แทนไทที่อยู่ในชุดสบาย ๆ ใส่เสื้อยืดตราห่านและกางเกงหูรูด คีบรองเท้าแตะช้างดาวเดินดูดไอติมในตลาดต้นไม้แห่งหนึ่ง ทำให้คนที่ผ่านมาพอดียิ้มอย่างเอ็นดู น้องแทนนี่ค่อนข้างจะไว้ใจคนยาก พี่ม่านก็ต้องให้เวลาน้องสักหน่อยนะคะ

“พี่แทน” เสียงใสที่เรียกเบา ๆ ทำให้แทนไทหันกลับไปมอง เพื่อจะพบกับนางฟ้าคนสวยที่เขากำลังหลบหน้าหลบตาเธอนั่นแหละ เพราะการกลับมาของมาร์คทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของแทนนี่มันแปดเปื้อนไม่สดใสฮูลาฮูล่าเหมือนแต่ก่อน จากที่เคยเต้นเป็นจังหวะพี่ม่านจ๋า พี่ม่านขา น้องม่านครับ เผลอมีจังหวะอื่นมาแบบกลับมาทำไม ของอ้ายแหยมดั้งหักของบักหม่ำจ๊กม๊กไปนู่น กะเทยเสียใจและรู้สึกผิดอย่างร้ายกาจค่ะ

“เห็นม่านนี่เหมือนเจอผีเลยหรือคะ?” คนร่างบางถาม หน้าเสียนิดหน่อยเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายทำหน้าเสียใจมากกว่าดีใจ หรือเขาคงจะกลับไปหากันจริง ๆ ใช่สิ น้องแทนนี่ของเธอไม่ใช่คนได้หน้าแล้วลืมหลังนี่นา ถึงบางทีจะจัดหลังให้ด้วยก็เถอะ พอเจอคนยิงประตูถึงใจก็จะเซย์กู๊ดบายกันแล้วเหรอ

“”คือ พี่ไม่คิดว่าน้องม่านจะว่างจนมาเดินตลาดต้นไม้กับพี่เลยไม่ได้ชวน” ชายหนุ่มมองชุดที่หญิงสาวใส่ เดรสสีชมพูอ่อนมีสายไขว้หลัง ดูยังไงก็เหมาะกับไปเที่ยวคาเฟ่มากกว่ามาเดินตลาดกลางแดดเปรี้ยง ๆ

“หนีภัยมาค่ะ เลยไม่ค่อยเรียบร้อย”

“แต่เราจัดการให้เรียบร้อยครับ” ถุงพลาสติกหูรูดแบบตลาดนัดถูกส่งให้กับมือคนสวย ด้วยฝีมือของอชิ ส่วนสเตฟานก็ได้รองเท้าแตะหูคีบลายดอกไม้มาอีกคู่หนึ่ง จนแทนไทและม่านฟ้าแทบจะปรบมือให้ ตกลงนี่เป็นบอดี้การ์ดหรือบาริสต้าเนี่ย!?

หลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วหญิงสาวใสเดรสเชิ้ตลินินสีขาวและรองเท้าแตะหูคีบ ผมที่ถูกจัดทรงไว้สำหรับออกงานก็ถูกจัดเป็นทรงดังโงะยุ่ง ๆ แทน

แทนไทยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะยื่นมือไป แต่กลายเป็นมือหนา ๆ ของจอนนี่แทน

“อิจอนนี่ อยากเปลี่ยนงานมั้ยยะ?” เสียงแทนนี่กัดฟันกรอด ในขณะที่คนจับมือจอนนี่ไปวางแทนมือตัวเองหัวเราะเสียงใสกำลังสนุกสนานกับการชี้ตุ๊กตาปูนปั้นกระต่ายน้อย ๆ หลาย ๆ ตัว จนคนที่ตั้งท่าจะตีกันกับบอดี้การ์ดตัวเองอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“อยากทำความรู้จักมากกว่านี้ก็รุกแบบเวลาแทนนี่เปิดดีลสิครับเจ้านาย” บอดี้การ์ดหนุ่มน้อยกระซิบจนคนที่กำลังตกในห้วงเหวสีชมพูค้อน

“รู้ดีนักนะแก เดี๋ยวฉันจะเปิดดีลแกนี่แหละ”

แดดอ่อนยามเย็นริมทุ่งนาแห่งหนึ่ง แทนไทนั่งปั้นข้าวเหนียวใส่ปากตุ้ย ๆ ส่วนม่านฟ้าก็นั่งฉีกไก่ย่างป้อนใส่ปากอีกฝ่ายอย่างเอาใจ แต่แทนไทก็ไม่เอาเปรียบเธอฟรี ๆ หรอกนะ เพราะชายหนุ่มก็ส่งข้าวเหนียวใส่ปากหญิงสาวเช่นกัน แม้จะดูกลมเกลียวแต่เหล่าผู้สังเกตการณ์ก็ดูออก

“ท่ามากไปอ่ะ แบบนี้จะได้มั้ย? ผัวอ่ะ” อชิบ่นเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงไม่เบานักจนม่านฟ้าสะดุ้ง ยิ้มแห้ง ๆ นึกด่าลูกน้องในใจ ชัดเลยแบบนี้อีนี่เมียแน่นอน

“ไม่ใช่ว่าเป็นผัวเหรอ? คุณแทนแกออกสาวนะ” สเตฟานยังไม่เลิกปักโพเจ้านายสุดที่รักจนแทนไทกัดฟันกรอด เออ กูว่าก่อนจะไปเป็นเมียใครจับพวกมันนี่แหละทำผัวก่อนแล้วกัน

“ฮืม....”เสียงคำรามของเจ้าแห่งทุ่งนาทำให้คนที่นั่งอยู่มองกันเลิ่กลั่กและเห็นสาเหตุแต่ไกล

“เหี้ยแล้ว” อชิร้องลั่น เมื่อเห็นกลุ่มก้อนลูกโป่งสีแดงวิ่งนำหน้าเจ้าทุยอีกสามตัวที่วิ่งตามอย่างไม่ลดละ

“ปล่อยลูกโป่ง” เคนตะตะโกนสั่ง แต่จอนนี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เวรเหอะ เชื่อพวกมันทีไร บรรลัยทุกที ให้ไปหาอุปกรณ์ประกอบฉาก ไอ้สเตฟานเสือกสั่งสีแดงไว้ สีแดงมันตัดกับสีเขียวก็จริง แต่มึงลืมไปรึเปล่า

“ในนาบ้านมึงรึไง ไม่มีควายน่ะ ไอ้คูโบต้าเอ๊ย”

ใกล้พบค่ำ ควายเหล็กตัวหนึ่งแล่นไปตามคันนา สองหนุ่มสาวนั่งบนหลังควายดูสวีทหวานแหวว ม่านฟ้าส่งเสียงขอบคุณชาวบ้านผู้ใจดี

“ขอบคุณนะคะพี่ชาย”

“ไม่เป็นไรเลยคุณม่าน นาน ๆ ทีอยากมาเที่ยวก็ไม่บอก...”

“ฉุกเฉินจ้าพอดีแฟนม่านอยากมาเที่ยวน่ะค้า...” คำนั้นทำให้ทั้งหมดพร้อมใจกันหันไปมอง “แฟน”คุณม่านคนสวย เขาชัดเจนขนาดนี้จะเล่นตัวทำไมล่ะครับเจ้านาย

“แฟนคนนี้น่ะเหรอ?” ชาวบ้านคนนั้นหันกลับมามองคนในอ้อมแขนคุณม่านคนสวย

“ครับ พอดีม่านเขาชอบเซอร์ไพร้ส์” เอียงคอซบไหล่คนตัวเล็กกว่าอย่างไม่อาย เรียกเสียงโห่ฮาจากลูกสมุนด้านหลังจนอยากจะถอดรองเท้าปาหน้าจริง ๆ

“ไม่ต้องสะไพ้หรอก ทีหลังโทรมาเลยจะพาไปกินไก่อบฟาง”

“วันนี้ได้มั้ยครับ?” แทนไทถามอย่างสนใจ ได้รับคำตอบเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ ของชาวบ้านผู้ใจดี ก่อนที่เคนตะและอชิจะกระโดดลงวิ่งแจ้นไปเอารถและซื้อกับข้าวเพิ่ม

สายตาอ่อนโยนมองไปที่คนน่ารัก บางทีคำว่า “เริ่มต้นใหม่” อาจจะเริ่มต้นตั้งแต่วันที่เขาได้เจอนางฟ้าคนนี้แล้วล่ะมั้ง