“Paula…”
Natigil siya sa paghikbi. Agad rin niyang pinunasan ang kanyang mga luha nang marinig ang pagtawag ko sa kanyang pangalan.
“Ako lang ‘to,” saad ko, at lumapit na ng tuluyan sa kanya. “Sige lang. Iiyak mo lang ‘yan. Masarap sa pakiramdam ang iiyak lahat kaysa kimkimin ang sakit.”
Doon na siya humagulgol. Hinayaan ko lang siya. Sa paraang iyon man lang ay gumaan ang kanyang dinadala.
Pag iyak lang rin ang kaya kong gawin kapag punung puno na ng sakit ang dibdib ko. At pagkatapos umiyak, bangon ulit na para bang walang nangyari.
“Feel better now?” tanong ko ng tumahan siya.
Kumuha ulit siya ng tissue at pinunasan pa ang sulok ng mga matang namamasa pa rin ng luha.
“Sort off,” she laugh a bit.
“Bakit ka umiiyak?”
Kahit alam ko naman talaga ang sagot sa iniiyakan nito ay tinan
