"Lix! Nakita mo ba yung ---"
"Lix?"
Shit! I called him Lix again! I bit my lower lips in embarrassment.
"I'm sorry. I mean Zen."
I saw disappointment in his eyes for a second before he smiled and nod.
"It's okay."
I feel guilty. Sa halos isang buwan naming magkasama ni Zen dito sa bahay ng Lola nito ay hindi siya pumalyang pasayahin ako. Tinupad niya ang pangako niyang tutulungan niya akong makalimot. But somehow, me myself, don't want to forget about Lix. That's why, katulad ngayon ay natawag ko siyang Lix. This is not the first time na natawag ko siya sa pangalan ni Lix. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na siyang natawag sa pangalan na iyon.
Nasanay kasi ako na siya ang kasama ko and somehow I saw Lix on him. Hindi ko alam kung bakit. O kaya'y niloloko lang ako ng mga mata
