ฉันวางของลงที่โต๊ะเสียงดัง ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับร่างสูงที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว พร้อมถอนหายใจเสียงดัง ก็ฉันเบื่อกับการต้องมาตามแก้งาน พวกนี้นี่ ทำไมฉันต้องลำบากขนาดนี้ก็ไม่รู้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเซ็ง
“เป็นอะไร” สงครามที่ก่อนหน้านี้ที่นั่งก้มอยู่ถามขึ้น หลังจากที่ได้ยินเสียงถอนหายใจเสียงดังจากหญิงสาวหลายรอบ
“ทำไมมึงยังไม่กลับ” ฉันไม่ได้ตอบคำถามของสงคราม แต่เลือกที่จะตั้งคำถามมันออกไปแทน
“รอเธอ”
“รอกูทำไม มึงกลับก่อนได้เลย อีกนานกว่ากูจะเสร็จ ต่อให้เสร็จก็ ไม่รู้จะผ่านรึเปล่า มึงก็รู้ กูต้องแก้งานไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบกว่าจะผ่าน แต่ละตัว”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงปลงกับสมองอันน้อยนิดของตัวเอง หรือจะพูดง่ายๆ ว่าฉันโง่มากก็คงไม่ผิด เหมือนฉันจะไม่ได้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง ทั้งที่ต้องความหวังว่าจะรีบเรียนให้จบแล้วหางานทำ ตั้งตัวให้ได้เร็วที่สุด แล้วฉันจะรีบเอาแม่บัวมาอยู่ด้วย ฉันอยากหลุดพ้นจากขุมนรกนั
