เชียร์เริ่มระบายทุกความอึกอักของตัวเองให้ร่างสูงฟัง หญิงสาวมองหน้าร่างสูงตรงหน้า ก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากันอีกครั้ง เพื่อกั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลไปมากกว่านี้
“กูอึดอัด ไม่รู้จะเอาอะไรก่อน กูกลัวเรียนไม่จบพร้อมคนอื่น กลัวทำให้แม่เสียใจ ฮืออออ” ร่างบางเล่าต่อเรื่อยๆ ในประโยคแรกก่อนน้ำเสียงจะเริ่มสั่นและเบะร้องออกมาในที่สุด
“นิ่งๆ เชียร์ ไม่เอาไม่ร้อง ยังไงก็จบ ไม่ต้องกังวล” สงครามเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อปลอบใจหญิงสาว มือหนายังคงลูบผมเธอเบาๆ
“เหลืองานแก้อีกตั้งหลายตัวเลยนะ” เชียร์เอ่ยแย้งออกมาด้วยน้ำเสียงงอแง
“ลืมรึไงว่าเธอยังมีฉัน เชียร์ยังมีครามอยู่ทั้งคนนะ”
สงครามเอ่ยบอกเธอพร้อมสรรพนามใหม่ที่เขาใช้พูดกับเธอ ทำให้ร่างบางจ้องมองเขาตาใสแป๋ว
“ไม่ว่าอย่างไรฉันไม่มีวันทิ้งเธอแน่นอน”
เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะสงครามเชื่ออย่างนั้นจริงๆ เขาไม่มีวันทิ้งเธอไม่ว่าเร
