ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงชายหญิงสองคนยืนอยู่ลานจอดรถ ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันที
“ไปขึ้นรถ” เป็นสงครามที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น
“ไม่” ฉันเอ่ยปฏิเสธโดยไม่มองหน้า
“อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ไปขึ้นรถ เรามีเรื่องต้องคุยกับ” สงครามเอ่ยออกมา สองตาคมจ้องมองฉันด้วยสายตาดุดัน
“กูไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับมึง”
“แต่ฉันมี”
“นั้นมันเรื่องของมึง”
ฉันเอ่ยบอกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ รู้ทั้งรู้ว่าอาจทำให้ อีกคนโมโหได้ เพราะด้วยความที่สงครามค่อนข้างเป็นคนเอาแต่ใจและอารมณ์ร้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันไม่สน เขาโมโหแล้วไง ฉันก็โมโหเป็นเหมือนกัน
“เดินไปขึ้นรถ เชียร์ ในตอนที่ฉันยังใจเย็นอยู่” สงครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งชวนขนลุก
“ถ้ากูไม่ไป แล้วมึงจะทำไม” แต่ใช่ว่าฉันจะกลัว ริมฝีปากบางเริ่มอวดดีใส่เขาบ้าง
หมับ!
“ฉันก็จะลากเธอไปขึ้นเองไง”
ไม่ว่าเปล่าสงครามเดินเข้ามากระชากแขนหญิงสาวตัวเล็กตรงหน
