วันต่อมา @มหาวิทยาลัย
“อะไรจะอารมณ์ดีขนาดนั้น”
สงครามเอ่ยแซวฉันที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบานฮัมเพลงเบาๆ ไปด้วยความอารมณ์ดี หลังจากที่สงครามจอดรถที่ลานจอดรถของคณะพวกบริหารฯที่พวกเราทั้งสองเรียนอยู่
วันนี้ฉันกับสงครามมาเรียนด้วยกันเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ที่ไม่ค่อยปกติก็คงเป็นฉันที่แสนจะอารมณ์ดีมาก หลังจากที่รู้ว่ารายงานของฉันผ่านเป็นที่เรียบร้อยแล้วจากฝีมือการทำของสงครามล้วนๆ เพราะฉันไม่ได้แตะมันเลยสักนิด
ไม่ต้องถามหรอกนะว่าไม่ได้ทำเองแบบนี้ แล้วภูมิใจเหรอ เพราะสำหรับฉันแล้ว ฉันไม่ยึดติดอะไรนะ ความสำเร็จของฉันบางครั้งก็ไม่จำเป็นว่าฉันต้องเป็นคนทำมันเองทั้งหมด หัดให้คนอื่นช่วยบ้าง หรือขอความช่วยเหลือจากคนอื่นบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ขอเพียงแค่ไม่ใช่ให้คนอื่นทำให้ทั้งหมดจนตัวเองทำอะไรเองไม่ได้เลย
ทำอะไรไม่เป็นก็กล้าถามคนอื่น ทำไม่ได้ก็กล้าขอความช่วยเหลือ เสียใจก็กล้ายอมรับมัน ร้องไห้ก็ได้นะ ถ้
