วันนี้ทั้งวันตลอดเวลาที่อยู่ในมหา’ลัย สงครามไม่พูดอะไรกับฉันเลย ทำให้ฉันคิดว่ามันตัดสินใจที่จะหันหลังให้ฉันไปแล้ว แม้ว่าบางครั้งจะเห็นแววตาแปลกๆ ของมันอยู่บ้างเวลามองมาที่ฉัน
การกระทำของสงครามมันทำให้ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วเหมือนกันว่าในเมื่อเขาเลือกที่จะเมินเฉยกับฉัน ฉันก็จะเมินเฉยกลับไปเหมือนกัน
แต่นี่อะไร อยู่ๆ มาชวนฉันกลับด้วย แล้วฉันจะปฏิเสธอย่างไร จะทำอย่างไรดี
“ขุน มึงไปส่งกูก่อนไม่ได้เหรอ กูอยากกินข้าวต้มที่มึงเคยซื้อมาให้น่ะ อร่อยดี มึงพากูไปกินหน่อยสิ” ในเมื่อไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร งั้นฉันอ้อนขุนพลให้ไปส่งดีกว่า น่าจะง่ายกว่าเยอะ
“อืม ได้สิ งั้นเดี๋ยวให้เชียร์กลับกับกูก็ได้ เดี๋ยวกูพามันไปกินข้าวก่อนค่อยกลับคอนโด” ขุนพลหันไปเอ่ยกับสงคราม คำตอบของขุนพลทำเอาฉันยิ้มหวานขึ้นมาได้
สงครามไม่ตอบอะไร ร่างสูงยืนนิ่ง สองตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเป็นการเตือนเธอทางอ้อมอีกครั้ง ให้เธอเลือก
