ถึงน้ำหวานมันจะรู้เรื่องของฉันทุกเรื่อง แต่ขอยกเว้นเรื่องนี้ไว้สักเรื่องแล้วกัน เมื่ออะไรๆ มันชัดเจนมากกว่านี้ ฉันคงพร้อมที่จะอธิบายกับเพื่อน หวังแค่ว่าเมื่อถึงตอนนั้น มันจะเข้าใจและไม่โกรธกันก็พอ
ระหว่างที่คิดถึงน้ำหวาน ในใจก็นึกด่าสงครามไปด้วย ไม่รู้มันจะทำรอยอะไรหนักหนา แทบจะทั่วตัวฉันเลยก็ว่าได้
“แกมีรองพื้นไหม”
“มี เดี๋ยวฉันพาแกไปห้องน้ำเอง”
โชคดีที่วันนี้น้ำหวานมันไม่สงสัยอะไรมาก เพราะถ้ามันถามเซ้าซี้เข้าจริงๆ ฉันก็คงหลุดบอกความจริงไปแล้ว
เราสองสาวจึงลุกเดินออกไปจากตรงนั้นพร้อมกัน โดยให้พวกผู้ชายนั่งรอกันไปก่อน พวกเราให้เหตุผลกับคนอื่นๆ ว่าไปห้องน้ำ แค่นี้พวกมันก็ไม่สงสัยอะไรแล้ว
ห้องน้ำในมหา’ลัย
หลังจากที่น้ำหวานมันใช้รองพื้นที่ตัวเองพกมาด้วยปกปิดร่องรอยที่คอให้ฉันเสร็จ ระหว่างที่ฉันกำลังก้มหน้าล้างมือตัวเองหน้ากระจก สองตากลมเหลือบไปเห็นน้ำหวานที่มันยืนจ้องมองฉันผ่านกระจก แวว
