Cheere Part
ฉันเดินหงุดหงิดกลับมาที่โต๊ะ ใบหน้ายังร้อนไม่หาย
พึ่บ
“อะ!!!” ด้วยอารมณ์ที่ยังหงุดหงิดไม่หายจากคำถามสุดพิเรนทร์ของน้ำหวาน นั่งจึงกระแทกก้นลงเก้าอี้ม้าหินอย่างแรง ลืมไปว่าตรงนั้นของตัวเองยังไม่หายดี พอตรงนั้นของฉันกระแทกกับเก้าอี้ม้าหิน เล่นเอาฉันร้องเสียงหลงออกมา ทำให้ทุกคนหันมองฉันเป็นตาเดียว พร้อมส่งคำถามมาทางสายตา ยกเว้นร่างสูงตรงหน้าที่คงจะรู้ดีถึงสาเหตุที่ฉันร้องออกมา
“ก กูเผลอนั่งแรงไปหน่อย ขากูยังไม่หายดี มันเลยเจ็บขึ้นมา”
ฉันหันไปส่งยิ้มแหยๆ ให้พวกมัน ก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะพากันส่ายหน้าให้ฉัน มีแต่สงครามที่มองด้วยสายตานิ่งเงียบคล้ายไม่พอใจอะไรบางอย่างที่ฉันเองก็ไม่รู้
สักพักแม่ตัวดีก็เดินยิ้มหน้าบานมาทางฉัน ฉันเกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของน้ำหวานมาก จึงแกล้งทำเป็นก้มหน้าอ่านรายงานของตัวเองที่ต้องเตรียมพรีเซนต์
หลังจากพวกเราทุกคนพรีเซนต์งานกันจบและผ่านกันทุกคน ถ้วน
