PROLOGUE
341 Words
Ang gabi ay tahimik… ngunit puno ng panganib.
Si Annie Rivera ay nakatayo sa likod ng restaurant ng ama niya. Nakasuot parin siya ng uniform habang ang kanayang mga kamay ay nanginginig at siya’y pinapawisan ng malamig. Hindi niya alam na sa sandaling iyon, ang bawat hakbang niya sa mundong ito ay magdadala ng pagbabago—isang pagbabago na hindi na niya maibabalik.
Biglang lumapit si Joseph De Luca. Mataas, malapad ang balikat, at ang presensya niya ay dominante—parang hangin na nagbabanta sa bawat paligid. Ang kanyang mga mata ay matalim at malamig. Nakatitig siya kay Annie na parang sinusuri ang bawat kalakasan at kahinaan niya. Hindi siya ngumiti. Hindi naman niya kailangan. Ang simpleng titig ay sapat na para mapatahimik ang buong paligid.
“Annie, hija,” boses ng kniyang ama. Mabigat at puno ng awtoridad. “Oras na.”
“Oras ng ano?” bulong ni Annie, nanginginig siya na hindi maintindihan kung dahil ba sa takot o kaba.
“Ang utang,” sagot ni Don Rafael, malamig at walang halong biro. “Kailangang bayaran ang ating utang.”
Dito, sa ilalim ng liwanag ng buwan at sa lilim ng mga lumang pader ng restaurant, naramdaman ni Annie ang bigat ng responsibilidad na dala ng kanyang pamilya—higit pa sa trabaho niya bilang nurse, higit pa sa simpleng buhay na inisip niya. Ang utang ay hindi pera lang. Ito ay dugo, kapangyarihan, at isang kasunduan na may kasamang alon ng panganib.
At nang unang halik ni Joseph, hindi lamang katawan niya ang nanginginig.
Puso niya rin.
Takot, kaba, at isang kakaibang init—isang damdaming hindi niya maintindihan, ngunit hindi rin niya kayang labanan. Ang bawat paghinga ay tila naglalakad sa gilid ng bingit—ng makakamit na kalayaan o pagkawasak.
At doon, sa ilalim ng malamig na liwanag ng gabi, nagsimula ang kasal na isinulat sa dugo.
Isang kasal na puno ng pagnanasa, pagmamahal, pagtataksil, at panganib.
Isang kwento kung saan ang bawat halik ay may kahulugan, at ang bawat titig ay maaaring maging sandata.
- Writer
