บทที่ 27 (หมดความอดทน )
“ เตจ๋า..” เมนิลาเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียง หญิงสาวเดินเข้ามาด้วยอารมณ์เบิกบาน เธอรู้สึกว่าช่วงนี้อะไร ๆในชีวิตของเธอมันช่างดีเหลือเกินแต่ยังหรอกนะเธอยังไม่ได้บอกเตชินท์เรื่องที่เธอเห็นโชติมนต์ขายตัว เพราะจริง ๆ แล้วเธอก็หาหลักฐานยังไม่ได้เลยเหมือนกัน แต่เธอเชื่ออีกไม่นานนี่แหละเธอจะต้องหาหลักฐานมามัดตัวหญิงสาวได้สำเร็จ เผลอ ๆ เธออาจจะแกล้งมือลั่นกดเบอร์ 191 แล้วแจ้งการค้าประเวณีก็เป็นได้
“ เฮ้อ!!.” เตชินท์และอาทิตย์หันไปมองทางต้นเสียงชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมนิลาอีกแล้ว
“ ฮ่าฮ่า ฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนละกันนะ ” อาทิตย์ขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก็รู้แหละว่าเตชินท์รำคาญแต่ก็ไม่คิดว่าจะแสดงออกมาขนาดนี้ และดูเหมือนสาวสวยตรงหน้าก็จะไม่ได้สนใจอาการของเตชินท์เลยสักนิด
“ ไม่ต้อง อยู่นี่แหละ” เตชินท์กลอกตามองลูกพี่ลูกน้องตนเองอย่างหงุดหงิดจ
