NAPAKURAP si Cristine, hindi pa nag-sink in sa isip niya na may tao sa loob ng kwartong inokupa niya. Napatingin siya sa tabi niya at hindi niya nakita doon si Rina. Then she remembered ah, right wala nga pala siya sa Pilipinas.
Bumalikwas siya ng bangon saka binalingan ito. “You’re Marlon, right?” gusto niyang makumpirma kung ito nga ang batang nakilala niya noon.
Nakita niya ang paglamlam ng mga mata nito. “I’m sorry.”
Hindi niya mapigilan ang sariling makaramdam ng disappointment sa sagot nito.
“I promised I protect you pero hindi man lang kita na-protektahan.”
“You’re really Marlon?” nanlalaki ang mga matang pagkumpirma niya, saka hinawakan niya ang suot na kwintas.
“Yes, and I’m glad na na sa`yo pa rin pala ang binigay ko sa`yo,” anito habang nakatingin sa kany
